Het is weer een periode geleden, de radiostilte op www.datbedoelik.tk. Het heeft natuurlijk zijn redenen: Zo ben onder andere ik druk bezig met mijn stage bij TéVé Holland.
Maar na gisteravond kreeg ik toch wel weer meer dan genoeg inspiratie voor wat ik nu voor je ga schrijven.
Nederlands meeste gehate instelling van diensten en service, ná de belastingdienst, is uiteraard de NS, de Nederlandse Spoorwegen (en ik hoor je denken: ,,ooooooh! Nu snap ik 'em: An Ass: NS")
Gisteravond was voor de NS weer een avond uit duizenden, die met name bedoelt was om de reputatie hoog te houden.
Ik loop dus stage in Hilversum. Ik woon in Breda. Dat betekent dat ik per dag een dikke 4,5 uur alleen al aan het reizen ben. Het grootste deel leg ik dan ook af met behulp van mijn grote, vriendelijke, gele taxi.
Nu moet je je even voorstellen dat gisteren zo'n dag was dat alles even tegen zit. Ken je die wet van Murphy? Die bestaat dus echt. En ik kan het weten, ik leefde er gister onder.
Het was gewoon een kutdag. Je voelt je klote, je weet dat er veel te doen staat en dat er veel van je wordt verwacht.
Nou ben ik de ergste niet en laat me ook helemaal niet snel uit het veld slaan, dus maak ik mijn dagje ook gewoon op het kantoor in Hilversum (Ter rectificatie: Nu klinkt 'kantoor' heel fancy, en denk je wellicht aan aluminium bureaus met leren stoelen en een secretaresse die je telefoon beantwoord. Helaas zit ik met zes man aan wat tafeltjes onder TL-buizen te genieten van een kop slappe koffie, werkend aan een MAC-computer uit het jaar 1974. Maar dat terzijde, want daarom staat het ook tussen haakjes).
Goed, het was dus een kutdag. Je irriteert jezelf alleen maar omdat je je fucked up voelt en besluit maar meteen om 17.30 de benen te nemen en je collega's een prettig weekend te wensen.
Tot dusver gaat alles nog vrij ok. Het enige wat ik op dat moment wilde was relaxed in mijn bed gaan liggen zonder ook nog maar íéts te hoeven gaan doen en me de volgende dag weer uitermate pienter te voelen.
Je voelt de 'maar...' al komen niet waar?
De grootste barrière tussen werk en mijn bed moest nog overwonnen worden. Je denkt met een been al in bed te liggen, maar het andere been stagneert. Het wordt tegengehouden, door iets of iemand? Wie is het? Wat is het?
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, en het is geel met blauwe strepen. Het is de NS!
Juist op het moment dat ik om 18.30 instap in de intercity van Utrecht naar Den Bosch om mijn reis te vervolgen naar Breda heeft een stagiair bij de NS bedacht dat die blauwe en rode draadjes onder het kastje "NIET AANKOMEN" tóch verwisseld dienden te worden.
Met als gevolg: Een mega-opstopping.
Geen enkele gele limo kon Utrecht Centraal nog in of uit. Het werd op Utrecht Centraal drukker dan tijdens een uitverkocht Gelredome waar Marco Borsato toevallig optrad.
Mensen, vreemde mensen, beginnen spontaan met je te praten. Mensen die normaal gesproken hun mond nog niet open zouden doen al zouden ze gevoerd worden tijdens een treinrit, hebben opeens de behoefte hun leed met jou te delen.
Een bus pakken naar Breda zat er niet in. Want wanneer je een bus wilde betreden, was de gekte erger dan vlaggetjesweek bij C&A.
Ok, terug naar de stationshal. Ook de NS heeft inmiddels in de gaten dat er een kleine noodsituatie uitgeroepen kan worden. En wat doe je als NS zijnde dan? Dan zorg je voor de gedupeerde. Want er is een noodsituatie.
Het is weekend. Mensen willen naar huis, maar zitten vast op een station. De NS schiet daarom ook te hulp, en gelukkig maar. Wat een vreugde, onze Nederlandse Spoorwegen, want na een dik uur zorgt de NS ook daadwerkelijk voor haar reizigers, als het drietonig, welbekende, NS-deuntje door de stationshallen klinkt: ,,Dames en heren. Wegens de veroorzaakte ongemakken serveert NS gratis koffie in de stationshal".
Oh gelukkig! Ik dacht even dat ik al naar huis kon. Maar gelukkig mag ik nog even op Utrecht Centraal blijven en krijg ik gratis koffie! Gratis koffie waar ik nóg harder van moet schijten. Gratis koffie die inderdaad de leegte in mijn maag vult, de leegte die 'geen avondeten' heet. Gratis koffie!
Het moest niet gekker worden!
Maar aangezien gister eerder 'de dag van Murphy' kon heten, gebeurde dat uiteraard wel. Eindelijk vertrok daar dan rond 20.00 de eerste trein weer richting Den Bosch. Op het moment dat het omgeroepen werd dat deze trein weer zou vertrekken (wat zou er met de stagiair gebeurd zijn?), stormde een groep halfslapende forenzen halsoverkop richting de intercity.
Probeer dan nog maar te zitten.
Niet over nadenken. Gewoon een eersteklas stoeltje uitzoeken en onderuit liggen, was de mentaliteit aan mijn kant. De teringlijers (Word geeft nou een rood lijntje onder het woord ‘teringlijers’ en zegt dat ik het als ‘teringlijders’ zou moeten spellen… Ja) zouden het eens moeten proberen om kaartjes te gaan controleren.
Uiteindelijk was ik dan net na 21:00 in Breda. Nadenken over hoe ik me voelde zat er niet meer in. Ik had honger en dat ging even voor (probeer me nu maar te vertellen dat kinderen in Afrika 'honger' hebben).
Even bij Burger King naar binnen snellen en op naar mijn bus was het idee.
Hoewel het me nog niet opgevallen was dat het schrikbarend rustig was rond de bushaltes, keek ik toch even vreemd op toen mijn bus al een dikke vijf minuten te laat was. Gaat de BBA nou de mentaliteit van de NS overnemen?
Nee nog erger. Een medereiziger kwam mij en mijn wachtende, inmiddels ook leed-delende, metgezellen vertellen dat de BBA-buschauffeurs sinds die ochtend 10:00 plotseling zoiets hadden van: ,,Ach schijt aan die weekendbegerende mensen in Breda. Wij gaan staken! Jeej!"
Het kón dus erger. Ik kon gaan lopen naar mijn kamer.
Inmiddels raakten mijn darmen zo verstopt dat ik bijna het idee kreeg wat Jackass ooit eerder wilde uitvoeren: rennend schijten. Maar denkend aan mijn weekend in spé was dat idee gelukkig snel verdwenen.
22:10 was ik dan eindelijk thuis. ,,Uw reistijd bedraagt ongeveer vier en een half uur". Geen Tom Tom die dat van tevoren had kunnen voorspellen.
Met dank aan de NS.
(Pics: NSstress, NOS, Wikipedia)
Labels: Onzin, Trips