Daar zijn we weer! Nou toch al een behoorlijke tijd kan ik zeggen. Op dinsdag 7 april kwam ik vroeg in de ochtend weer aan in Nederland. Daar waar de dollars weer euro's zijn, de heuvels weer plat zijn en de Woolworths gewoon Albert Heijn heet.
De eerste paar dagen in Nederland heb ik even flink rust genomen om bij te komen van twee hectische maanden met meer turbulentie dan het retourtje Amsterdam-Sydney mij bracht.
Maar laten we beginnen bij het laatste moment in Sydney, op Kingsford Smith International Airport:
Wow, dat gebeurt me niet vaak. Met een bek vol tanden en niet in staat iets op papier te krijgen. Ik heb zeker vijf minuten zitten staren naar de lijntjes in mijn reisdagboek, die ik gebruik voor mijn verhalen wanneer mijn laptop niet in de buurt is.
Ik besluit dus maar te beschrijven wat er gebeurd.
Opnieuw zit ik op een vliegveld te wachten op mijn vlucht. Dit keer zit in Sydney en vertrek ik over enkele ogenblikken naar Hong Kong. Juist, dat is de terugweg. En vandaag is het niet 12 juni, maar 6 april.
Het was natuurlijk al duidelijk dat ik iets eerder terug zou komen, maar nu ik hier weer zit begin ik het te beseffen.
Mijn tijd in Sydney zit erop. De geweldige momenten en ervaringen hier opgedaan zijn vanaf nu herinneringen, waarvan slecht een klein deel op camera vast te leggen was.
Ik stel me voor hoe ik dalijk thuis kom en aan mijn verhalen moet beginnen. Waar begin ik? Wat ik inmiddels allemaal wel niet kan vertellen. En hoe vaak zal ik dan die pijnlijke stilte van "daar-had-je-bij-moeten-zijn" kunnen proeven?
En little did I know...
Het was ietsje gecompliceerder dan dat. Eenmaal thuis gekomen en opgehaald door mijn lieve vriendinnetje vanaf Schiphol, begon ik pas echt te beseffen dat ik niet meer in Sydney woonde. De stad met het wereldberoemde strand Bondi Beach op 15 minuten lopen bij mij vandaan; waar iedere dag de supermarkt tot middernacht geopend is en waar ik toch, voor mijn gevoel, een paar uur geleden nog een rugbywedstrijd aan het kijken was in het Olymisch Stadion.
Het besef weer in Nederland te zijn was goed en slecht tegelijkertijd. Het was fantastisch om mijn vriendin weer vast te houden; mijn vrienden weer te zien en een frikadel speciaal te kunnen eten. Maar het besef dat in Nederland weer van alles 'moet' deed me toch vrij snel weer verlangen naar het relaxte en onbezorgde leven in Sydney.
Inmiddels zijn we bijna twee weken verder en ben ik zo goed als mogelijk weer gewend aan Nederland. Hoewel euro's voor mij nog steeds dollars zijn...
Toch besef ik me goed dat ik nog lang niet genoeg heb gehad van Sydney en Australie, hier zal ik zeker nog eens naar terugkeren. Sydney, nu nog maar een herinnering, is wat mij betreft de waanzinnigste plek waar ik ooit geweest ben.
En voor een eerste video-impressie toon ik je hierbij graag de trailer van de nog te maken film Edgecliff Hotel:
(pic: Scottburns)
Labels: Trips