Ter promotie van een anti-rookreclame een paar jaar geleden werd de hulp van de Nederlandse reclamekaartenverspreider (10x woordwaarde bij Scrabble, mocht het echt een woord zijn) Boomerang ingeroepen. Op de kaart kon je leren te lopen als rapper. Bijgevoegd aan de kaart zat een kiezelsteentje. Deze diende men in een linker dan wel een rechter schoen te werpen voordat de schoenen aangetrokken moesten worden.
Stel je voor te moeten lopen met een kiezelsteentje in je schoen, je loopt dan kennelijk als gangsterrapper, en dat loopt best raar kan ik je zeggen.
Maar, omstandigheden kunnen het dagelijks leven raar laten lopen.
Vorig jaar mei had ik het idee om na mijn studie een reis te maken. Waar naartoe was eigenlijk nog niet duidelijk. Ik wilde reizen om nog niet aan het werkende leven te hoeven denken. Gewoon om een uitstapje tussen het studeren en het werken te maken. En natuurlijk om de broodnodige ervaringen op te doen.
Samen met vriend en klasgenoot Roeland begon ik in de Zeeuwse zon aan het strand in Vlissingen te bedenken wat de opties waren.
De reis moest me wel naar een Engelstalig gebied brengen vanwege de beperkte talenknobbel die m'n ouders me gegeven hebben en het liefst wel een endje weg om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. ,,Australie, dat zou een goeie zijn." Maar hoe lang wil je daar dan naartoe gaan en wat wil je daar gaan doen?
De antwoorden op die vragen werden in de maanden daarop volgend steeds duidelijker. Het liefst wilde we een paar maanden weg om toch een soort leven in het buitenland op te kunnen bouwen, zeg een maandje of 5 a 6.
En ja wat wil je doen als je een diploma International Media & Entertainment Management hebt? Een evenementje regelen, of een tv-programma maken? Nee, dat konden wij beter. We zijn hands-on: zelf dingen aanpakken.
Niet lang erna volgde daaruit het idee om zelf reportages en korte documentaires en bedrijfsfilms op te nemen in Sydney, de stad waar we besloten neer te strijken. Met volledig uitgeruste apparatuur en benodigdheden zouden we op naar Sydney gaan en ons creatief uitleven. 12 Januari zou de dag zijn dat ik vaarwel zou zeggen tegen Nederland voor vijf hele maanden.
12 Januari, een perfecte datum. Levend naar die datum zouden we genoeg tijd hebben om nog een paar maanden extra centen te verdienen, wat we hard nodig zouden hebben in Sydney. En als we dan in januari aan zouden komen, konden we direct gaan genieten van het zomerse, Australische leven.
Maar goed, dingen kunnen dus raar lopen, want een klein detail werd over het hoofd gezien: Een diploma. Ik had mijn diploma inmiddels wel op zak, maar Roeland helaas nog niet. Een herkansing werd voor hem ingezet, maar wel pas eind januari.
Dat feit bracht een hoop in de war. Moest ik nu wel gaan, of wachten en het risico lopen op korter verblijf? Zou ons project uberhaupt nog wel doorgang vinden?
Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en boekte mijn reis, iets later dan gepland, maar wel vast in de pocket: Dinsdag 3 februari vertrek ik naar Sydney en 13 juni ben ik weer in Nederland. Vooruit.
Maar helaas, het lukte Roeland opnieuw niet te slagen en dus stond ik er alleen voor. Een project van een dergelijke omvang kan ik niet in m'n eentje aan. Dus het project werd gecancelled, maar ik zou nog wel naar Sydney gaan. Maar wat zou ik daar gaan doen?
Gelukkig had ik de afgelopen maanden hard gewerkt en kon ik een tijdje vooruit knutselen. Eenmaal aangekomen besloot ik dat het nu best mogelijk was meer van het prachtige Australie te gaan ontdekken.
Ik ben niet meer verplicht om in Sydney te verblijven, aangezien mijn project niet meer doorgaat. Ik kan wat meer steden aan gaan doen en eventueel later een bijbaantje gaan zoeken, voorlopig kan ik toch vooruit met de spaarpot van het afgelopen half jaar.
Maar ook dat bleek raar te kunnen lopen. Mijn oud-werkgever was niet meer in staat mijn loon uit te kunnen betalen. De kredietcrisis slaat mij nu ook persoonlijk in het gezicht. Geen geld, geen mogelijkheden.
Met inmiddels mijn huurcontract opgezegd te hebben, staarde ik naar de datum 9 maart 2009 waar ik verzocht zou worden het huis te verlaten. Maar wat ga je dan doen zonder geld?
Als een idioot ben ik gaan zoeken naar bijbaantjes of tijdelijke banen bij mij in de buurt. Want, zo lijkt het, in Australie, het land waar backpackers de toeristische economie floreren, moeten die mogelijkheden toch eindeloos zijn, niet waar?
Je voelt hem al aankomen...
Simpel gezegd komt het hier op neer: Wanneer je direct aan de slag wilt in Sydney, zonder dat je ook maar iets geeft om de baan, je gesteldheid en de voorzieningen, kun je aan de slag als tomatenplukker. De echte toeristische baantjes zijn moeilijk meer te vinden omdat het hoogseizoen in Australie voorbij is. Wil je aan de slag met een tijdelijke baan dan verzoekt de Australische regering je vriendelijk een aantal certificaten te halen, ieder $85,= per stuk. En ben je op zoek naar een baan waar je thuis je cv nog voor aanpast, dan word je verzocht tenminste een jaar of langer te komen werken. En dat gaat niet met een Working Holiday visum, die als limiet stelt dat er in Australie maximaal voor zes maanden bij dezelfde werkgever gewerkt mag worden.
Kortom, het is helemaal niet zo makkelijk werk te vinden in Australie. Wat nu? Het geld is op, en er komt geen geld binnen...
Dan word je soms genoodzaakt beslissingen te maken waar je zelf niet achter staat. Dan moet je soms dingen doen waar je geen populair ego aan over houdt. Dan moet je soms dingen doen die mensen soms falen of opgeven noemen...
Ik heb mijn contract kunnen verlengen naar 16 maart, een week langer dan de bedoeling was. Daarmee geef ik mezelf nog een paar dagen extra de tijd om of een loterij te winnen; dan wel een leuke en goed betaalde tijdelijke baan te vinden; of op een fout van de belasting dienst te wachten.
En er, realistisch gezien, van uitgaande dat geen van de bovenstaande gedachten werkelijkheid zal worden, betekent dat dat mijn terugvlucht naar Nederland niet 12 juni zal plaatsvinden, maar 16 maart. En daarmee zou mijn avontuur in Australie een kleine drie maanden ingekort worden.
Ben ik nu zielig?
Nee, helemaal niet zelfs. Wel teleurgesteld. Stiekem ben ik teleurgesteld in mijn oud-werkgever voor het nalaten van mijn uitbetalen. Maar het meest teleurgesteld ben ik echt in mezelf. Teleurgesteld in het feit dat ik het toch niet zelf aan kon. Kennelijk heb ik toch niet genoeg gewerkt om mezelf hier te kunnen onderhouden voor de tijd die ik daarvoor in gedachten had.
Maar zielig ben ik helemaal niet. Ik heb nu al een toptijd achter de rug, voor de dagen dat ik hier in Sydney heb mogen wonen. Want een geweldige stad is het, en daarmee ook het land zelf! Ik geloof ook wel dat het niet de laatste keer zal zijn dat ik voet zet in Sydney.
Ik heb nu al van iedere dag kunnen genieten en die paar dagen die nog komen, daar zal ik ook zeker van kunnen gaan genieten.
Het zou heel jammer zijn als mijn reis korter zal worden dan gepland, maar spijt zal ik niet hebben. De ervaringen en de indrukken die ik nu al heb opgedaan zijn onbetaalbaar en die zal ik ook altijd bij me dragen.
Gelukkig kan ik zeggen dat het nog niet gedaan is. Er lopen een paar gesprekken bij een aantal bedrijven hier in Sydney en ik zal mijn best blijven doen om in de aankomende dagen vooruitgang te boeken.
Want als er iets is wat ik in de afgelopen maanden geleerd heb, is dat dingen heel anders kunnen lopen dan de manier waarop je ze gepland had. Tot nu toe hebben de zaken in negatieve zin raar gelopen, maar wie weet draait dat in de aankomende week nog om.
De plannen die je soms maakt kunnen nou eenmaal raar lopen...
(Pic: Ignite Social Media)
Labels: Trips