Het is weer zo ver. De elfde dag in September is aangebroken en sinds 2001 brengt dat veel te weeg over de hele wereld. Documentaires, films en nieuwsuitzendingen worden opnieuw weer gewijd aan het onderwerp wat de wereld schokte. Even dreigde er een derde wereldoorlog uit te breken op dinsdagochtend 11 september 2001. Na zeven jaar terugkijkend op deze bewuste dag vraag ik mezelf af, is dat misschien uiteindelijk tóch wel zo?
Ik was thuis bij m'n moeder en kwam net uit school. Ik weet nog dat ik meteen naar mijn kamer ging om aan mijn project te schrijven wat ik als huiswerk mee had gekregen. Eenmaal achter de computer was het niet mijn project wat prioriteit kreeg, maar mijn sociale contacten die ik virtueel te woord stond via MSN Messenger. Maikel, en vriend en klasgenoot in die tijd sprak me meerdere malen aan:
,,15:10 Maikel zegt: Er is een vliegtuig in het world trade centre gevlogen. Zet je tv aan".
Het WTC was voor mij op die leeftijd nog iets geheel onbekends. Uit nieuwsgierigheid zet je dan toch je televisie aan. Wat ik vervolgens zie is wereldgeschiedenis. Ik zie beelden die bekend zijn over de hele wereld. Ik zie rook, schreeuwende mensen en Amerikaanse wanhoop die ik tot voor kort alleen nog maar uit Hollywood-films kende.
We zijn inmiddels al heel wat jaren verder en nog steeds is 9-11 een heet issue. De ene theorie na de andere wordt breed uitgelicht. Controversiële complotverhalen ontspringen ook de dans niet meer. Zelfs na vandaag, zeven jaar later, bestaat er nog veel onduidelijkheid over wie, hoe en wat.
Een aantal zaken zijn wel duidelijk: Amerika, het machtigste land ter wereld, bevindt zich in een oorlog met een vrijwel onzichtbare vijand die een belangrijk wapen eigen heeft gemaakt: strijden zonder angst voor eigen dood.
En ergens bekruipt me het vervelende gevoel dat ik dit voorval op een bizarre manier bewonderenswaardig moet vinden. Begrijp me niet verkeerd: ik zal dit tot in geen enkel uiterste goedkeuren, maar er bestaat een vorm van bewondering voor de opzet. Hoe is het mogelijk dat één man en één man alleen, Osama Bin Laden, het voor elkaar krijgt het machtigste land ter wereld op haar grondvesten te laten schudden en zelfs, al is het maar voor een dag, de dienst uit weet te maken. Daar in het land waar alles gereguleerd is, wanneer je pakketjes verstuurt of foto's maakt van het Witte Huis. Deze man moet een bepaalde charismatische kracht hebben om mensen te drijven waar hij ze wilt (in het geval van Muhammed Atta en consorten). Op een bepaalde, vervelende manier is dat bewonderenswaardig. Wellicht is het net zo bewonderenswaardig als hetgeen wat Adolf Hitler teweeg kon brengen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
In dit geval hebben we het over mensen die beschikken over uitzonderlijke, bijna bovenmenselijke gaven die ze gebruiken om kwaad en angst te stichten om hun eigen machtspositie uit te breiden. Hoe eng en benauwend dat gevoel ook is, tegelijkertijd voel ik daarbij een vorm van bewondering. Net als dat ik een goede vorm van bewondering voel voor iemand als Bill Gates die een imperium van computersystemen op heeft weten te bouwen en daarmee ook een soort machtspositie ingenomen heeft, bij in principe iedereen die met een Windowscomputer werkt.
Hoe dan ook. Ik heb jaren geleden al eens geleerd dat tijd niet stil staat, ook al lijkt het voor jou wel zo te zijn. En zo zie je maar, we zijn weer zeven jaar verder. Dinsdag 11 september 2001 werd woensdag 12 september en donderdag 13 september etc. etc. Maar hoe langzaam de tijd, en soms ook heel snel, voorbij lijkt te kruipen, dit soort gebeurtenissen verlaat onze gedachten niet meer. Zoals Muhammed Atta eind augutus 2001 telefonisch tegen zijn informant in Spanje zei: ,,De twee strepen, het streepje en de taart met de krulstaart zal gedenkwaardig zijn". De dag waarin cryptisch 11-9 omschreven werd zou inderdaad gedenkwaardig worden, helaas.
Zeven jaar later vraag ik me af of kinderen, kleinkinderen van de toekomst in de geschiedenisboeken zullen leren van een derde wereldoorlog? In de afgelopen jaren is er op ieder mogelijk gebied onverbiddelijk gereageerd door bijna de hele wereld: Amerika; Londen; Madrid; Afghanistan; Irak en lijst heeft geen einde. Een lijst waarin de genoemden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, waar het gaat om aanslagen, oorlogen en politiek geweld. En misschien is deze 'derde wereldoorlog' wellicht niet te vergelijken met de eerdere wereldoorlogen; de eigenschappen zijn hetzelfde: Politiek-maatschappelijke conflicten die wereldwijd voor opschudding en geweld zorgen.
Goed, tot zo ver dan de politiekgeladen berichtgeving. Zeven jaar geleden was dit een gebeurtenis wat me greep en niet meer losliet, zo blijkt ook vandaag.
(Pics: Israel News Agency, Filmjunk)
Labels: Tussendoortjes