In de herfst van vorig jaar begon ik met het verkopen van Epson printers in elektronicazaken, een half jaar later was ondergetekende de een-na-beste verkoper van Nederland. Een-na-beste, dat is net zoiets als Erik Hulzebosch zijn tijdens de laatste Elfstedentocht; of jezelf als Gordon voelen en zien dat Gerard weer een nummer één hit scoort; of als kreeft in de dierenwinkel liggen en zien dat je beste kreeftvriendje opgehaald wordt om in een mooi aquarium te zwemmen bij een tienjarig jongetje en jij wordt uit het aquarium gehaald om in een Japans restaurant rond te dobberen. Meestal betekent die tweede plek niet zo veel. Maar ik heb gisteren het tegendeel bewezen: Met mijn tweede plek mocht ik, vrijgevig als mijn werkgever is, uit een vliegtuig geduwd worden, op drie kilometer hoogte, boven de vlakke landschappen van Zeeland. En hij verwacht zeker dat ik terug kom...
Ik denk dat ik gister een van de meest bizarre, meest heftigste, meest krankzinnige acties ooit in mijn leven heb ondernomen. In een naar zweet ruikend vliegeniersoveral werd ik op een dikke drie kilometer hoogte boven Zeeland uit een vliegtuig gegooid om binnen vier minuten weer op mijn beide benen, of liever gezegd, mijn beide reetkussens, te landen. Ik ben dus wezen skydiven als bedankje van mijn baas. En ik bedank op mijn beurt hem weer, want het was een fantastische ervaring. Loop even mee...
Op vliegveld Midden Zeeland (nou ja het woord vliegveld is eigenlijk al te veel. Het is zonder overdrijven niet meer dan een grasveld waar Cessna vliegtuigjes af en aan vliegen) bevindt zich Zeeland's grote trots: Skydive Zeeland. Na een trip van een dikke anderhalf uur over landweggetjes, door sloten en moerassen, bereik je eindelijk de pure definitie van 'the middle of nowhere': de kleine Zeeuwse hangar met een manke Jack Russel als waakhond.
Terwijl ik vertrok uit Breda leek het weer niet mee te werken aan mijn vrije val boven Zeeland. Wolken pakten zich samen en eventjes was er zelfs dreiging van regen. Onze betrouwbare, bekende weermannen daarentegen beweerden dat rond het middaguur alle dreiging verdwenen moest zijn en niets meer in de weg kon staan van een vallend stuk vlees van ongeveer 75 kilo. Vol goede moed ging ik dus op weg naar Arnemuiden, vlakbij Middelburg.
Eenmaal aangekomen was het tijd voor wat formele dingen. In een 36-pagina tellend contract tekende ik voor het feit dat wanneer ik ook maar een schrammetje op zou lopen, zelfs al zou het door schuld van de instructeur komen, er bij Skydive Zeeland geen schuld verhaald kon worden. Met enig argwaan zette ik maar mijn handtekening; Ik was waarschijnlijk niet de eerste persoon die vrijwillig uit een vliegtuig wilde vallen in Zeeland.
Vanaf dat moment was het nog eventjes wachten voordat ik instructies zou krijgen en de lucht in zou gaan. Mijn gedachten gingen op dat moment eventjes terug naar de weersverwachtingen van die ochtend: ,,Later op de dag stevige rukwinden aan de kust"... Nah, daar zullen ze, vooral in Zeeland, toch wel rekening mee houden? Op dat moment zie ik een dik kereltje, druk schreeuwend ,,Ankara!", richting het grasveld lopen en een windmeting doen. We wachten nog even.
Na een uurtje wachten mocht ik de kleine hangar in, die ruimte genoeg bood voor het opslaan van twee Cessna's, of drie schoolbussen voor jouw inlevingsvermogen; nee beter nog: 2.387.928 minizakjes M&M's. Aldaar werd ik gehesen in een, zoals eerder gezegd, stinkend overalletje waarna ik meteen ook in het harnas gezet werd. En als je dacht dat een harnas iets stoers was, zoals ridders vroeger een harnas hadden, dan heb je het een klein beetje mis. Dit harnas bestaat uit touwen, banden en gespen om je stevig vast te zetten aan je tandemvlieger. Wel een goed ding dus, maar niet als het alle bloedstromen van en naar je belangrijke lichaamsdelen afknelt. Gelukkig hebben wij mannen zoveel belangrijke lichaamsdelen.
Goed, we mogen het vliegtuig in. In totaal propten we vier personen en een piloot in zo'n doodskist met vleugels. De Cessna leek in elkaar gezet te zijn door een kleuter met verstand van K'Nex, vastgelijmd met Bizon en voor de extra versteviging op de naden vastgezet met nietjes. De vliegreis begon en voor het eerst zou ik het luchtruim verkennen zonder dat een vervelende douanebeambte mij vraagt om me om te draaien, mijn handen in de lucht te steken en zonder dat diezelfde beambte met een ijslollystokje in mijn mond begint te porren. Ook hoefde ik dit keer niet tot alle ergernis een half uur voorafgaand aan het vliegen naar de veiligheidsregels te luisteren. Geen zwemvestjes, geen mondkapjes, alleen K'nex, Bizon en nietjes. Tot mijn grote verbazing ging de Fisher-Price mobile nog de lucht in ook, en snel! Binnen een half uur vlogen we een rondje om het eiland van Zeeland en zaten we drie kilometer hoger dan de laatste keer dat ik de manke waakhond nog zag. Plotseling gebaarde de instructeur dat ik mijn stoere windbril op moest zetten en op zijn schoot moest komen zitten. Vanaf dat moment gierden de zenuwen door mijn lichaam. Ik zou dalijk vanaf deze hoogte uit een vliegtuig gaan vallen en mijn lot in de handen leggen van een parachutist met een Duits-zwarte zonnebril afkomstig van de Love Parade.
De motor van de Cessna viel uit, we zweefden. De deur van het inmiddels door mij geprezen wonder der zwaartekracht ging open en de eerste twee sprongen vrijwel onmiddellijk uit het vliegtuig. Nu was het tijd voor mij om samen met de instructeur richting de opengezwaaide deur van de Cessna te kruipen. Tegen alles wat goed is in moest ik op een krankzinnige hoogte richting de opening van het vliegtuig kruipen. ,,Ben ik nou helemaal gek geworden?" vertelt mijn lichaam me. ,,Ga ik nou serieus uit een vliegtuig springen?". Ik moest mijn voeten op de steunbalk van de vleugel van het vliegtuig zetten. Voor alle duidelijkheid, deze steunbalk bevindt zich buiten het vliegtuig! Ik moest mijn beide benen buiten het vliegtuig zetten en zodoende de harde, koude wind in mijn gezicht proeven. Ik kon recht naar beneden kijken en zien waar ik binnen nu en heel weinig terecht zou komen. Het zweet stond in mijn handen. De stoere praatjes van eerder die dag waren verdwenen en ik werd geacht om me maar de diepte in te storten.
Veel tijd om na te denken was er niet. Nog geen twee seconden nadat ik mijn positie had gevonden op de steunbalk merkte ik dat ik er al niet meer op stond. Met een rotgang denderde ik uit het vliegtuig. Twee salto's verder herinnerde ik weer wat me verteld was: Holle rug, hoofd naar achter, hou je harnas vast. Ik realiseerde me dat ik met meer dan 200 kilometer per uur uit een vliegtuig viel, of liever geduwd werd, want zelf was ik nooit gegaan. Inmiddels waren de zenuwen vervangen door gierende adrenaline. Ik probeerde te schreeuwen, te schelden en te genieten. Maar de wind blies zo hard in mijn gezicht, dat ondanks de stoere windbril mijn ogen traande alsof ik als vierjarig jongetje mijn Pokémon kaartjes verscheurd zie worden. Op dat moment voelde ik twee klopjes op mijn schouder, tijd om mijn handen los te laten, zo was mij verteld. Vanaf nu kon ik ongeveer een halve minuut vrij vallen. Met mijn handen gespreid als Superman, maar dan wel Superman die als een komeet uit de lucht komt vallen, denderde ik steeds harder en harder richting de oh zo harde ondergrond van de Zeeuwse landschappen. Mijn haren kletterden zo hard van de wind dat ik nog steeds schrammen op mijn voorhoofd heb staan (en toen herinnerde ik mij de handtekening onder het contract weer).
Uit het niets voelde ik ineens een enorme druk op mijn schouders en mijn benen staan. Alsof je bij je handen en je voeten vastgebonden was en ging bungeejumpen van een brug af. De vaart die we zojuist nog hadden was flink afgenomen; sterker nog, we leken weer terug omhoog te gaan. De parachute was inmiddels geopend en ik bungelde eronder. Al wat ik kon was genieten van het uitzicht maar vooral al mijn opgespaarde woorden van tijdens de val uitschreeuwen. Ik voelde dat mijn oren wilden ontploffen aan mijn hoofd van de druk, maar het kon me niets schelen. Ik was zojuist nog een paar kilometer hoger en heb kunnen genieten van een waanzinnige duik. Langzaam aan dwarrelden we naar de plek waar ik een half uur geleden nog op de grond stond. Het manke hondje kon ik echter nog niet zien. Ik zag vanaf het punt waar wij nog zweefden dat de eerste ploeg inmiddels al geland was en onze landing kon dus niet lang meer op zich laten wachten.
Niet lang, bleek dus heel snel te zijn. Verbaasd keek ik naar de grond die akelig snel dichtbij leek te komen. De blik in het gezicht van de instructeur die al geland was, was ook bijna angstaanjagend te noemen. Ik herinnerde mijn training en trok mijn benen in tot aan mijn borst en bereidde mezelf vast voor op een landing die niet geheel zachtjes hoefde te zijn. Mijn gedachten werden werkelijkheid toen we beiden met een behoorlijke klap op de grond raakten. Zelfs zo hard dat ik er eventjes wazig van uit mijn ogen keek. Er snelden van alle kanten mensen onze kant op maar zonder al te veel moeite wist ik samen met instructeur, aan wie ik nog vast zat, weer op te krabbelen. Eenmaal weer los merkte ik van de drukte om me heen eventjes niets meer. Mijn hoofd leek opgesloten aan de binnenkant van een vissenkom nadat ik meerdere malen op mijn hoofd was geslagen met een betonhamer. Mijn oren suisden en ik kon daarom bijna niets meer horen, en de pijn was te wijden aan de druk op mijn oren.
Weer bekomen van de meest bizarre vijf minuten uit mijn leven begreep ik dat de landing niet zo ging als de bedoeling was. In de tijd dat wij het luchtruim betraden werd de Zeeuwse wind nogal verraderlijk. De stevige rukwinden zorgden ervoor dat onze landing wat versneld ging. Achteraf gezien verliep alles natuurlijk prima, maar het zou de laatste sprong zijn die Skydive Zeeland die dag wilde wagen. ,,Eigenlijk was het niet verstandig om te springen" zo verklaarde de instructeur. Maar mij kon het allemaal niets meer schelen. Ik ben uit een vliegtuig gesprongen en heb met alle overtuiging de mooiste vlucht van mijn leven gehad. Wat een krankzinnigheid, om jezelf zo uit het vliegtuig te laten werpen.
Eenmaal bijgekomen met een drankje en een stoeltje besefte ik dat ik een bijzonder maffe stunt uitgehaald had. Een stunt die ik kreeg van mijn baas, maar normaal gesproken €190,= kostte. Of ik dat geld er voor over zou hebben om vrijwillig te testen of je écht tegen hoge bloeddruk kunt weet ik niet, maar Nederlands genoeg als ik ben neem ik genoegen met 'gratis' en ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Wat een sensatie.
Oh, en wat de béste printerverkoper van Nederland nou gekregen heeft? Ik weet het ook niet... Dat zal wel een reisje zijn, met een vlucht waarbij je gewoon mag blijven zitten denk ik.
(Pics: Zeeland Airport, Restless Adventurer, Extremesportscafe)
Labels: Trips