Sommige mensen spreken mij wel eens aan op mijn muziekvoorkeur. Het zou alleen maar dance georiënteerd zijn; té snelle muziek; over het algemeen herrie. HERRIE?!? Nou dat laatste ging me even te ver. Ik laat alleen goeie muziek de revue graag passeren, maar om dat nou herrie te noemen. Ga eens een avondje op stap en bedenk dan nog eens of dat herrie is? Mensen die schreeuwen in een onverstaanbare taal, met hun hoofd over de microfoon gebogen met op de achtergrond een ritme... nee gewoon simpel ram en stampwerk... Dát is herrie. In ieder geval wilde ik graag even bewijzen dat ik ook 'smaak' heb. Ik ben namelijk sinds een paar maandjes verliefd geworden op de Engelse zangeres Kate Nash. Wat kan dat kind lekker zingen!  Een tijd geleden kwam ze onaangekondigd en onbekend op het podium van Raymann is laat! staan om haar nummertje "Foundations" ten gehore te brengen. Allereerst was de gedachte: ,,Ok, daar gaan we weer". Weer zo'n uitgekotst, zogenaamd Idols-talentje wat de zee in ieder geval over kan steken. Maar om een rare, onverklaarbare reden schuilde er meer achter het meisje. Een lekkere uitgekookte Engelse stem en verdomd grappige teksten was de ideale combinatie.
Een paar weken later verscheen het nummer "Pumpkin Soup" in hitlijsten. Nu al mijn favoriet!
Dat nummer is niet alleen grappig en leuk. Het is ook verdomd lekker! De beat is goed, het rijmt lekker, je kunt prima meezingen, of beter voor sommige mensen: neuriën. Kate Nash is de bomb! En dat laat ze weten ook. Haar kokette uitstraling, met praaloogjes en jaren 70 look verraadt niet dat ze een wolf in schaapskleding is. In haar nummers is ze namelijk genadeloos tegenover haar ex-vriendjes of anderen die haar mentaal gekrenkt lijken te hebben. Ik heb sinds een uur haar cd in handen: "Made of bricks". Laat ik het zo zeggen: Ik ben verkocht. Ik ben nu al fan.
Ze zingt goed, maar dat niet alleen. Ze blijkt ook de afwisseling aan te kunnen. Ik heb namelijk ook cd's van grootheden als Beyoncé, Robbie Williams en Justin Timberlake in mijn kast staan die voorlopig niets anders doen dan stof vreten. En hoe komt dat? Om de doodsimpele reden dat een liedje vaak wel leuk is, maar dan heb je het vaak ook wel gehad. Kate Nash is duidelijk anders. De wisseling in stemmingen en genres op het album doen haar heel goed, en ze kan het gelukkig ook goed aan.
Naast de twee bekende nummers die ik zojuist noemde wil ik graag "Merry Happy" als derde aanprijzen. Hoewel het concept heel simpel is: Pianootje, drummetje en Kate Nash's onweerstaanbare stemmetje. Maar die combinatie lijkt elke uitdaging aan te kunnen. Ik blijf deze cd de aankomende tijd in ieder geval nog veel draaien, maar tegelijkertijd heb ik zo'n vermoeden dat dit zo'n album is wat je jaren later nog prima kan blijven draaien. Ik blijf voorlopig nog even terugskippen naar nummer 9 op de cd. Die pompoenensoep heeft gewoon een prima nasmaak! (Pic: Seatwave) Labels: Music, Reviews |
