dat bedoel ik .com

Loop even met me mee in dit verhaal:


Ik was waarschijnlijk zeven, acht, hoogstens negen jaar oud toen ik me besefte zeker te weten hatelijke gevoelens gegrond te hebben jegens de muskietensoort. Met andere woorden: Alles wat steekt, daarbij bloed zuigt én vervolgens een jeukende irritatie oplevert, mag van mij dood.
Ik weet nog steeds niet wat vervelender is: Het moordende gezoem van deze creaturen der onheil of die rode, dikke, jeukende oppervlakten die erop volgen.

Wat krijg je dan als je klein bent? Nou dan zorgt mama dus voor een muggenlampje. Je weet wel. Dat is zo'n flesje wat je in je stopcontact steekt en vervolgens een migrainewekkende geur door je kamer verspreidt.
En mocht je dan tóch gestoken worden. Dan heeft mama altijd een Azaron-stick voor je klaarliggen.
Maar ligt het aan mij of werkt dat spul gewoon... Nooit?

Hoeveel rotzooi ik ook op die jeukende puinhoop probeerde te concentreren, na een paar minuten was ik als een krolse kat mijn nog onzichtbare armharen woest aan het wegkrassen.
En dan is daar mama weer: ,,Niet krabben! Doe maar wrijven..."

En hoe lief ze het ook bedoelde. Ze snapte gewoon niet dat wrijven niet werkte. De jeuk is weerzinwekkend! Je gaat eraan kapot!
Ok, dat is overdreven. Maar het enige wat je doet is continue geïrriteerd worden door de jeukmassa op je arm, oorlel, scheenbeen, knie, pink en zelfs oksel.
Als er dan een God bestaat... Waarom schiep Hij dan de mug? Ik vind dat op dit moment een belangrijkere vraag dan de vraag of Bos of Balkenende wellicht minister kan worden.

Maar toen. Ik was nog steeds even oud.
Het was een zomerse dag en ik was met mijn moeder, vader en zusje bij kennissen op bezoek in Vlissingen. Dat is Zeeland.
Natuurlijk heeft de mug in de zomer haar piekmomenten. Daar hoef je geen Discovery Channel voor te kijken. De Azaron mag weer uit het kastje gehaald worden en zolang die gele vloeistof in je muggenlamp nog niet groen geworden is kan dat ding nog makkelijk gebruik maken van je nachtstroom.

Die bewuste dag in Vlissingen bracht een ommekeer in de geschiedenis van de muggenbult bij mij te weeg.
Die dag in Vlissingen kwam ik een meisje tegen. Geïrriteerd bezig zijnde met mijn zojuist verkregen muggenbult (en weinig geïnteresseerd zijnde in het blonde meisje), kwam ze desondanks, tóch op mij aflopen.
Ik kan wel heel poëtisch gaan doen over haar glinsterende, blonde lokken in de zomerse zonnestralen, maar ik was zeven jaar oud, kom op.

,,Je moet met je nagel een kruisje zetten op je muggenbult. Dat doe ik altijd"
Alsof ze als een engeltje uit de hemel naar beneden kwam vliegen. En dit keer meen ik dat dan ook echt.
Plotseling werd het overal om mij heen donker, maar er scheen nog een spotlichtje op mijn arm en mijn muggenbult. In slow-motion gaat mijn rechterhand met mijn wijsvinger uitstekende, naar mijn linkerarm, waar net onder mijn pols een bron van jeukende irritatie zich bevindt.
Twee keer haaks op elkaar diep prikken met mijn nagel en... Mijn jeuk is weg!

Of het tussen mijn oren zit of dat het echt een werkend feit is; het maakt mij ook niet uit. Het werkte. Het meisje met een kruisje.
Elke keer als ik mijn spontane krabobsessies wil beëindigen door het maken van een kruisje (God zij met U) denk ik aan het meisje met het kruisje.
Wat mijn moeder ook zei. Hoe goed Azaron ook beweert te werken, het kruisje is tot nu toe de beste remedie voor die nijpende jeuk.
Ook al werkt het dan maar even.

Een paar dagen geleden zat opnieuw een blond meisje mij bewonderend aan te kijken toen ik ouderwets, wrijvend dit keer, met mijn muggenbult bezig was.
,,Je moet een kruisje zetten met nagels. Dat doe ik ook altijd"

(Pics: Saferbrand, Newspacela, VipUsers)

Labels: Onzin, Vrouwen

Het is weer een periode geleden, de radiostilte op www.datbedoelik.tk. Het heeft natuurlijk zijn redenen: Zo ben onder andere ik druk bezig met mijn stage bij TéVé Holland.
Maar na gisteravond kreeg ik toch wel weer meer dan genoeg inspiratie voor wat ik nu voor je ga schrijven.
Nederlands meeste gehate instelling van diensten en service, ná de belastingdienst, is uiteraard de NS, de Nederlandse Spoorwegen (en ik hoor je denken: ,,ooooooh! Nu snap ik 'em: An Ass: NS")
Gisteravond was voor de NS weer een avond uit duizenden, die met name bedoelt was om de reputatie hoog te houden.
Ik loop dus stage in Hilversum. Ik woon in Breda. Dat betekent dat ik per dag een dikke 4,5 uur alleen al aan het reizen ben. Het grootste deel leg ik dan ook af met behulp van mijn grote, vriendelijke, gele taxi.

Nu moet je je even voorstellen dat gisteren zo'n dag was dat alles even tegen zit. Ken je die wet van Murphy? Die bestaat dus echt. En ik kan het weten, ik leefde er gister onder.
Het was gewoon een kutdag. Je voelt je klote, je weet dat er veel te doen staat en dat er veel van je wordt verwacht.
Nou ben ik de ergste niet en laat me ook helemaal niet snel uit het veld slaan, dus maak ik mijn dagje ook gewoon op het kantoor in Hilversum (Ter rectificatie: Nu klinkt 'kantoor' heel fancy, en denk je wellicht aan aluminium bureaus met leren stoelen en een secretaresse die je telefoon beantwoord. Helaas zit ik met zes man aan wat tafeltjes onder TL-buizen te genieten van een kop slappe koffie, werkend aan een MAC-computer uit het jaar 1974. Maar dat terzijde, want daarom staat het ook tussen haakjes).

Goed, het was dus een kutdag. Je irriteert jezelf alleen maar omdat je je fucked up voelt en besluit maar meteen om 17.30 de benen te nemen en je collega's een prettig weekend te wensen.
Tot dusver gaat alles nog vrij ok. Het enige wat ik op dat moment wilde was relaxed in mijn bed gaan liggen zonder ook nog maar íéts te hoeven gaan doen en me de volgende dag weer uitermate pienter te voelen.
Je voelt de 'maar...' al komen niet waar?

De grootste barrière tussen werk en mijn bed moest nog overwonnen worden. Je denkt met een been al in bed te liggen, maar het andere been stagneert. Het wordt tegengehouden, door iets of iemand? Wie is het? Wat is het?
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, en het is geel met blauwe strepen. Het is de NS!

Juist op het moment dat ik om 18.30 instap in de intercity van Utrecht naar Den Bosch om mijn reis te vervolgen naar Breda heeft een stagiair bij de NS bedacht dat die blauwe en rode draadjes onder het kastje "NIET AANKOMEN" tóch verwisseld dienden te worden.
Met als gevolg: Een mega-opstopping.
Geen enkele gele limo kon Utrecht Centraal nog in of uit. Het werd op Utrecht Centraal drukker dan tijdens een uitverkocht Gelredome waar Marco Borsato toevallig optrad.
Mensen, vreemde mensen, beginnen spontaan met je te praten. Mensen die normaal gesproken hun mond nog niet open zouden doen al zouden ze gevoerd worden tijdens een treinrit, hebben opeens de behoefte hun leed met jou te delen.
Een bus pakken naar Breda zat er niet in. Want wanneer je een bus wilde betreden, was de gekte erger dan vlaggetjesweek bij C&A.

Ok, terug naar de stationshal. Ook de NS heeft inmiddels in de gaten dat er een kleine noodsituatie uitgeroepen kan worden. En wat doe je als NS zijnde dan? Dan zorg je voor de gedupeerde. Want er is een noodsituatie.
Het is weekend. Mensen willen naar huis, maar zitten vast op een station. De NS schiet daarom ook te hulp, en gelukkig maar. Wat een vreugde, onze Nederlandse Spoorwegen, want na een dik uur zorgt de NS ook daadwerkelijk voor haar reizigers, als het drietonig, welbekende, NS-deuntje door de stationshallen klinkt: ,,Dames en heren. Wegens de veroorzaakte ongemakken serveert NS gratis koffie in de stationshal".
Oh gelukkig! Ik dacht even dat ik al naar huis kon. Maar gelukkig mag ik nog even op Utrecht Centraal blijven en krijg ik gratis koffie! Gratis koffie waar ik nóg harder van moet schijten. Gratis koffie die inderdaad de leegte in mijn maag vult, de leegte die 'geen avondeten' heet. Gratis koffie!
Het moest niet gekker worden!

Maar aangezien gister eerder 'de dag van Murphy' kon heten, gebeurde dat uiteraard wel. Eindelijk vertrok daar dan rond 20.00 de eerste trein weer richting Den Bosch. Op het moment dat het omgeroepen werd dat deze trein weer zou vertrekken (wat zou er met de stagiair gebeurd zijn?), stormde een groep halfslapende forenzen halsoverkop richting de intercity.
Probeer dan nog maar te zitten.
Niet over nadenken. Gewoon een eersteklas stoeltje uitzoeken en onderuit liggen, was de mentaliteit aan mijn kant. De teringlijers (Word geeft nou een rood lijntje onder het woord ‘teringlijers’ en zegt dat ik het als ‘teringlijders’ zou moeten spellen… Ja) zouden het eens moeten proberen om kaartjes te gaan controleren.

Uiteindelijk was ik dan net na 21:00 in Breda. Nadenken over hoe ik me voelde zat er niet meer in. Ik had honger en dat ging even voor (probeer me nu maar te vertellen dat kinderen in Afrika 'honger' hebben).
Even bij Burger King naar binnen snellen en op naar mijn bus was het idee.
Hoewel het me nog niet opgevallen was dat het schrikbarend rustig was rond de bushaltes, keek ik toch even vreemd op toen mijn bus al een dikke vijf minuten te laat was. Gaat de BBA nou de mentaliteit van de NS overnemen?
Nee nog erger. Een medereiziger kwam mij en mijn wachtende, inmiddels ook leed-delende, metgezellen vertellen dat de BBA-buschauffeurs sinds die ochtend 10:00 plotseling zoiets hadden van: ,,Ach schijt aan die weekendbegerende mensen in Breda. Wij gaan staken! Jeej!"

Het kón dus erger. Ik kon gaan lopen naar mijn kamer.
Inmiddels raakten mijn darmen zo verstopt dat ik bijna het idee kreeg wat Jackass ooit eerder wilde uitvoeren: rennend schijten. Maar denkend aan mijn weekend in spé was dat idee gelukkig snel verdwenen.

22:10 was ik dan eindelijk thuis. ,,Uw reistijd bedraagt ongeveer vier en een half uur". Geen Tom Tom die dat van tevoren had kunnen voorspellen.
Met dank aan de NS.

(Pics: NSstress, NOS, Wikipedia)

Labels: Onzin, Trips