Weblog met een vleugje Ravinder Sampat

De bovenstaande tijd was het moment waarop ik weer voet mocht zetten op Nederlandse bodem. De trip was, inclusief het San Francisco avontuur, nu toch echt ten einde.
Zoek de €uro’s maar weer op en vergeet vooral die hamburger bij het ontbijt. We zijn in het land aangekomen wat met name oranje kleurt en een tweede cola als nieuwe bestelling beschouwt…

Put your hands up for San Francisco
Wat een megastad. Wat een wereldstad. Wat een belevenis.
Ik liet in het vorige bericht al merken dat ik nogal onder de indruk was van deze stad. Maar na de afgelopen dagen weet ik zeker dat er geen stad is, in Amerika aangedaan, die aan deze stad kan tippen.
Het overtreft tot nu toe alles.
Hoge gebouwen gezien? Hier zijn ze hoger.
Veel mensen gezien? Hier lopen er meer.
Maffe locaties gezien? Dit is nog idioter.
Veel toeristen gezien? In het kwadraat!
Dit is absoluut een stad om aan te raden en om af te strepen. Maar voor mij ook eentje om absoluut naar terug te keren.

Na zondag een rondritje door de stad zelf gemaakt te hebben en onder andere wat visserwijkjes bezocht te hebben gingen we zondag op de bonnefooi de meest bekende gevangenis van de wereld, na de Bijlmer bajes, bezoeken: Alcatraz (ook wel het huis van Al Capone genoemd).
Een gevangenis gelokaliseerd in het meer (een verlengde van de grote oceaan) in San Fransisco. Het was de meest zwaar bewaakte gevangenis van wereld en ontsnappen was onmogelijk. Hoewel legendes (en feiten overigens) vertellen dat op een gure avond drie gedetineerden wisten te ontsnappen. Of ze de kust van San Francisco gehaald hebben is nog de vraag. Niemand heeft ze ooit nog gezien.
Alcatraz is een van de grootste toeristische attracties van San Francisco. Om het half uur vertrekt een veerpond met opnieuw twee- tot driehonderd belangstellenden. Uiteraard wordt de gevangenis al tijden niet meer gebruikt. Al een jaar of 30 wellicht niet meer, puur vanwege het feit dat het onderhoud te veel geld koste.
Het is best luguber om te zien hoe de gevangenen in krappe celletjes dienden te overleven. Hetzelfde geldt wanneer je door de bewakingshallen loopt. Ergens in de verte doemt een kleine lichtbundel op die vraagt om bezichtiging. Pas als je je hoofd tegen het rechthoekige raampje drukt begrijp je de weerstand. Om je heen bevind je je tussen kale, kille muren. Het raampje van 30x20 cm, afgeweerd met spijlen laat een levendig San Francisco zien met in de verte de Golden Gate brug. Dit was voor de gevangen de enige associatie met de buitenwereld, of ‘het vrije leven’ zoals ze het zelf liever noemden.
Al met al een vrij indrukwekkende belevenis. Maar bovenal erg toeristisch.

Wanneer je dan weer naar buiten stapt en je merkt dat de zon onder dreigt te gaan heb je in de gaten dat de laatste dag er bijna op zit.
Bijna inderdaad. Want natuurlijk moest er nog geshopt worden. En een laatste hapje eten werd gehaald in een wat luxer restaurant dan, ik noem maar wat, Kentucky Fried Chicken.
We liepen daarna dan ook, met z’n vieren, voor de verandering een keer naar huis. Lopen in plaats van rijden met die trouwe heilige koe, die eerder die dag werd ingeleverd.
Alles wees erop dat vier reislustige Nederlanders klaar waren om het thuisfront weer op te zoeken.
De laatste nacht vroeg nog om wat bier, het drankje wat gemist werd. Maar het ging vooral om het inpakken van de koffer.

Na twee uur slaap ging daar de wekker weer om 5:00:

Taxi naar San Francisco Airport 5:45
Atlanta Airport 17:30 (3 uur tijdsverschil met SF)
Schiphol Airport 8:45 (9 uur tijdsverschil met SF)
Boxtel 11:00 (nog steeds 9 uur verschil met SF)

En als je dan inderdaad goed rekent merk je dat de terugreis vier uur korter heeft geduurd dan de heenreis. Waar we eerst nog 24 uur dienden te reizen, was ditmaal 20 uur voldoende. Maar twintig uur.

De meeste mensen hebben een hekel aan reizen. Dat is bij mij de minste zorg.
De heenreis laat me altijd verheugen op mijn bestemming. En de terugreis bezaait me met heimwee naar de plek waarvan ik vertrok. En heimwee heb ik, zoals gezegd nooit. Alleen naar de plek waar ik dan tijdelijk verbleven ben.

Maar als ik eerlijk ben, zitten er toch voordelen aan ‘weer thuis zijn’. Voor mijn ontvangst bijvoorbeeld, stond daar mijn uitzwaai- en ‘welkom-terug’-vriendinnetje, Fleur. En toen ik thuis was waren ‘ze’ toch ook wel weer blij om mij te zien.

Ik blijf me alleen nog steeds afvragen waarom die dag toch zo lang duurt en waar mijn hamburgertent op de hoek van de straat toch is? Hetzelfde geldt voor het rijgedrag van de Nederlanders vergeleken met die van de Amerikanen. En niet te vergeten, de 83 tv-zenders op mijn televisie.
Ik mis het allemaal. Ik mis de mensen, de omgeving en de belevenissen. Maar gelukkig zijn er nog Nederlanders die normaal kunnen doen en zich pas gedragen als apen wanneer Dirk Kuyt er een in het net ramt.

Pim, Teun en Laura, bedankt voor de laatste paar dagen ongein en metgezelschap. Het was onwijs kicken. Maar natuurlijk ook in Flagstaff. Voor die weken moet ik dan in het speciaal ook mijn kamergenootje Fabio bedanken.
Het zit er nu echt op. Wat Amerika betreft. Jou bedanken voor het lezen doe ik niet meer. Dat heb ik inmiddels wel duidelijk gemaakt de afgelopen dagen.
Ik schrijf lekker door en ik hoop dat je lekker blijft meelezen.

Maar nu ga ik even lekker genieten van mijn jet-lag.

See you later, bye

Labels: Media and Entertainment, Trips

Labels: Media and Entertainment, Trips

De plaat draait weg. SCRATCH! De beat loopt in voor een paar tellen, de bass valt bij steeds dikker en zwaarder. ,,Paris, London, L.A., Chicaco – Amsterdam, Boston, Berlin”. Wacht drie tellen…
SAN FRANCISCO!

Dag 30, Tijd 10:11 U.S.A. / 19:11 Nederland

Als een maand dertig dagen zou hebben zou ik er vandaag een maand zitten. Laten we ervan uit gaan dat een maand eenendertig dagen zou hebben. In dat geval zit ik morgen, precies op de 19e, de dag waarop ik in mei vorige maand vertrok, precies een maand in Amerika.
Een maand en er is een hoop gebeurd.
Dat hebben de voorgaande berichten wel aangegeven.

Nadat we een paar dagen geleden opgestapt waren uit Santa Barbara, dat plaatsje waar ooit een idioot woonde met een aapje, veel kinderen in zijn bed toe liet en een kermis in zijn tuin liet bouwen (oh, deze man, Michael Jackson, noemde het landgoed Neverland), vertrokken we weer over de westkust richting het noorden.
Ons uiteindelijke doel was uiteraard San Francisco.
Maar daar kwamen we niet zonder een tussenstop in het alom bekende San Simeon. Als je nu geen idee hebt waar ik het over heb, dien je je erg te gaan schamen! Ken je San Simeon niet?
Aan de zee? Met water? En waarschijnlijk vissen? Met die huizen?

Ok, ik vergeef je. San Simeon is het meest afgelegen idiote visserdorpje wat ik tot nu toe tegen ben gekomen. Liemde, Lennisheuvel en Lutjebroek stellen in Nederland nog meer voor dan dit straatje met 10 motels eraan gebouwd. En weer ga je opzoek naar het "VACANCY"-bordje.
Daar is je road-trip-gevoel.

Goed, we bleven daar om een nachtje door te slapen. Maar ik heb het gehaald om de jacuzzi van binnen te zien en dat voor misschien twee tientjes per man.

Maar dan. We zijn nog een halte verwijderd van deze Amerikaanse belevenis. Moneterey, een visserdorpje, werd ook nog aangedaan. En plotseling kwamen we gisteravond, rond een uurtje of 20.00 een bergachtig landschap tegen.
De zee was aan onze linkerzijde verwijderd. De zee die we heel de reis van de afgelopen week gezien hebben. Met klotsende golven, soms wat surfers, maar meer rotsen die ze daarna braken. Die waren er niet meer.
Een berg doemt op. Net als de grijze lucht die daar bij hoort.
We rijden de high way verder af en daar doemt een skyline op. Welcome to San Francisco.

En natuurlijk werd mijn reisgenoot Teun even niet goed van bewondering. ,,Gay capital of the world!”
En de welbekende straten en laantjes, horende bij deze stad zijn er ook. Het is gewoon echt waar. Straten die de heuvels in leiden. Een trambaan op die weg met verder op, de met kabel voortgetrokken tram. Deze straten gaan stijl omhoog, om eventjes uit te rusten op een stuk van recht niveau, en zodra het stoplicht weer groen wordt, ga je weer omhoog.
Dit is een wereldstad.
Overal zijn mensen en Philips heeft een monstertaak om hier alle lichtjes te kunnen laten branden.
Eerste indruk: Holy fuck!

Vandaag ga ik pas écht de stad in. Gisteravond zijn we nog wel snel iets wezen drinken en een kroegje ingedoken waar ik een Heineken van de tap kon bestellen voor een magere $6,=.
Nee, vandaag begin ik aan mijn tripje door de stad waar jarenlang een poster van op mijn kamer gehangen heeft. De wereldberoemde Golden Gate Bridge; Alcatraz, de gevangenis waar niemand ooit van kon ontsnappen (behalve Sean Connery in “The Rock” dan) en natuurlijk de vele winkeltjes.

Maar voor we tot die planning konden komen ging er gisteravond een heftige discussie aan vooraf. Onder andere over het thuisfront.
Na een maand Amerikaan te zijn heb ik absoluut geen behoefte ons koude kikkerlandje weer op te zoeken (nou moet ik niet de nadruk op ‘koud’ leggen aangezien het hier in San Francisco harde tepels weer is).
Hoe dan ook. Gisteravond kwam ik tot een bijzondere uitspraak. Een uitspraak waarvan vele mensen wellicht op zullen kijken. En ik weet ook honderd procent zeker dat er op me neer gekeken zal worden. Maar op de vraag wie je nou het meeste miste uit Nederland hoefde ik voor het eerst niet lang na te denken.
Natuurlijk mis je je moeder wel en er zullen mensen zijn die ‘dat ene meisje’ noemen. Maar voor het eerst in mijn leven kan ik oprecht zeggen dat ik, hou je vast, mijn zusje op dit moment het meeste mis.
Ik kijk er dan ook zeker naar uit Chan, om woensdagavond (de dag waarop ik arriveer van een 24 uur lang durende reis) je examenfeestje te gaan crashen.

Zo dat is eruit.

Aanstaande dinsdagochtend vertrekt mijn vliegtuig naar Atlanta om 8:30 en de volgende ochtend om 8:25, Nederlandse tijd, kom ik aan in Amsterdam. Bij deze verwacht ik mijn fans…
Ik probeer mijn San Francisco avonturen mooi af te sluiten op maandagavond. Maar wie weet lees je dat pas op het moment dat ik weer terug in Nederland ben.
Opnieuw bedank ik je voor het lezen. En hou vooral

Labels: Media and Entertainment, Trips

Labels: Questionmark

Mijn reis gaat snel en voorspoedig. Ik zit inmiddels alweer in Santa Barbara.
Daarentegen gaat het met mijn geld ook snel, maar minder voorspoedig. Het moet maar weer blijken hoeveel geld je in een maandje uit kan geven.

Dag 28, Tijd 0:02 U.S.A / 9:03 Nederland

Al twee dagen zit ik inmiddels weer in Santa Barbara. En morgen vervolg ik mijn route richting San Fransisco. We zullen het nooit in een dag halen, dus waarschijnlijk overnachten we ergens tussen deze twee steden in.
Santa Barbara is net als San Diego en Santa Monica een stadje wat echt geweldig goed aan de zee te vinden is. Ik bedoel: zon, zee, strand, surfers en een hoop winkels. Wat wil je nog meer?
Uitgaan? Bier drinken? Ja, dat kan dus nog steeds niet…

En hoewel je zou verwachten dat die factoren het meest van je portemonnee vragen, valt dat toch zwaar tegen. Als ik hardop ga vertellen hoeveel ik ongeveer kwijt ben op dit moment, over de gehele reis gezien, krijgt mijn moeder een hartverzakking. Vandaar dat ik de titel er vast aan gewijd heb.
Het is geen geintje. Een krappe drie duizend Dollar ben ik al kwijt aan deze reis (inclusief reis en overnachting). Maar het meeste gaat toch op aan dagjes zoals deze.

Vandaag zijn we een enorme Factory Outlet wezen opzoeken. Een outlet is een kledingcomplex waar, met name, merkkleding voor schandalig lage prijzen worden aangeboden.
In dit geval kwam ik niet gewoon een winkel binnen lopen. Dit was een compleet dorp!
Met straten en straatnamen, met huisnummers en een eigen politie dept. Alleen wonen hier geen mensen. Hier wonen kledingstukken. Een hele hoop.
En ja, als je dan toch niet uit kunt, ga dan maar je geld uitgeven aan wat lekkere kledij. Natuurlijk!
Ik heb gelachen! De vetste kleding aangehad en maarliefst zes tassen mee terug genomen.
Ik heb gelachen.
Ik wel.
Mijn portemonnee, nogmaals, huilde tranen met tuiten…

Dan heb je altijd nog het eeuwige excuus: ,,Ach je bent hier maar een keer”
Reken maar dat ik er nu alles voor doe, om hier nooit meer terug te komen!

Maar goed. Er staan belangrijkere dingen te wachten.
Morgenochtend om 9:00 (voor jullie uiteraard 18:00) staat het Nederlands elftal weer een zinderende wedstrijd te wachten. Dit keer tegen het team van Ivoorkust.
En aangezien ik me een bondscoach voel die het megamedium internet dient te gebruiken om zichzelf op dit gebied verstaanbaar te maken, zal ik dat dan ook tot in het uiterste gebruiken.
Behalve deze keer dan.
Ik zit nog steeds in Amerika. Mijn kamergenoot Teun ligt al voor pampus (zónder hoofdletter) de binnenkant van zijn ogen te bekijken, terwijl ik de toetsen van mijn toetsenbord laat klinken.

Wat ik wél kwijt moet is natuurlijk dat Ivoorkust niet onderschat mag worden. Ze hebben bijzondere spelers, zoals natuurlijk, het broertje van onze omstreden Kalou.
Ik moet daarbij wel zeggen dat, wanneer ons elftal weer aanvallend en gedreven speelt zoals vorige wedstrijd, dit geen moeilijke greep voor ze moeten zijn. Als Marco tenminste ook bereid is de die zwakke, minder gedreven voetballertjes aan onze zijde daar te laten.
Mijn verwachting: Nederland – Ivoorkust -- 2- 0

Maar dat gaan we morgen(ochtend) wel zien.
Voor nu zeg ik welterusten. Terwijl de rest van Nederland nét wakker wordt.

Mijn bijzondere laatste bewegingen uit de toppen van mijn vingers op mijn toetsenbord gaan naar mijn zusje. En de succeswensen voor haar eindexamenuitslag. Hoewel ik er toch van uit ga dat je het gehaald hebt, shiz.

Labels: Media and Entertainment, Trips

Dat had je niet verwacht hè? Na al die emotionele woorden van mijn laatste berichtje. Ik ben inmiddels twee dagen verder, en toen ik zojuist samen met mijn vakantiemaatjes het motel binnen liep, hing daar spontaan een internetkabeltje uit de muur.
Wie ben ik dan om niet de tijd te nemen en eventjes iets via deze manier van me te laten horen? Hoe moest je er anders achter komen dat ik bijna een vlucht terug had genomen naar Flagstaff…?

Dag 26, Tijd 0:10 U.S.A / 9:10 Nederland

Op dit moment lig half naakt in mijn slaapkamertje in een motel in Santa Monica.
Santa Monica?
Ja als je geografie van de Verenigde Staten een beetje op orde is en je de afgelopen dagen op dit adres wat berichtjes gelezen hebt, kun je je inderdaad voorstellen dat Santa Monica een buitenwijk van Los Angeles is, de stad waar ik maandagochtend nog uitgecheckt had.

We vertrokken inderdaad na wat emotionele momenten (die volgens de theorie van Martin H. niet direct in tranen hoeft te eindigen, wat ik overigens beaam) naar San Diego. Een plaatsje wat ongeveer drie uurtjes onder L.A. vandaan ligt.
Al snel hadden we een pracht motel gevonden recht aan het strand.
Maar wat nog eerder opviel was dat dit stadje, San Diego (,,go fuck yourself San Diego" – Ron Burgundy) een hele verbetering ten opzichte van L.A. was.
Waar is de smog? Waar zijn de Mexicanen? Waar is de teringzooi?

Niet hier in ieder geval. Ik zie palmbomen. Zee. Veel zon. Lichte briesjes. Mooie meisjes (een hele hoop trouwens). En had ik al gezegd dat we aan de zee zaten?

Leuke bijkomstigheid was overigens ook dat naast ons road trip-clubje van vier personen in een media and entertainment-stadje terecht kwamen. Zo ongeveer de helft van alle studenten die door gingen reizen begonnen in San Diego. Wat even resulteerde in een leuk avondeten met een man of achttien.

De meeste bleven overigens wél langer in San Diego. In tegenstelling tot de "Space Cowboys". Wij gingen de volgende dag alweer verder trippen richting, je raad het al, Santa Monica.
Dit keer via de westkust van Amerika. Het enige wat geroken, gezien en bijna geproefd hebben is dus zeewater.
Maar het is wel geweldig om te zien allemaal. Ik heb leuke optrekjes gezien om mezelf later in te laten trekken. Dit zijn absoluut de leuke plekjes van Amerika.

Nu zitten we dus in Santa Monica waar we nog een dagje rond blijven wandelen. Het moet vooral bekend staan om zijn enorme pier inclusief kermis.
Hoe dat eruit gaat zien, merk ik morgen wel. Net als de mega outlet op weg naar Santa Barbara. Want dat is onze volgende stop.
We eindigen dan in San Francisco. En dan… Dan moet ik weer naar zo’n landje wat vlak bij Duitsland ligt geloof ik. Hoe heet het nou ook alweer?
Ik weet in ieder geval dat ze daar op klompen lopen en de er ligt ook zo’n landje bij waar iedereen de hele dag weed rookt. Oh ja! Amsterdam ja. Of was dat nou de hoofdstad van Duitsland?
Het was in ieder geval ergens in Europa…

Labels: Media and Entertainment, Trips

Ik heb Flagstaff inmiddels verlaten. De uitzendingen zijn geweest. De awards zijn uitgedeeld. De tweede groep heeft ook al ingecheckt. Mijn ‘echte’ vakantie staat op het punt van beginnen. En oh ja… Het wereld kampioenschap voetbal 2006 is officieel begonnen.

Dag 23, Tijd 23:51 U.S.A. / 8:53 Nederland

,,And for Section A: Fast-Food!” waren de woorden die toch de nodige blijk van waardering met zich mee lieten nemen voor het item dat we schoten. De awards voor beste show ging aan onze neus voorbij, maar als anchor heb ik afgelopen donderdagavond de complimenten nog wel gekregen. Een van de supervisors bleef er sinds deze week ook bij dat ik vanaf volgende week absoluut op CNN zou moeten presenteren.
Ach ja, idealen moet je hebben natuurijk.

Het feit dat ik jou vraag om scherp te blijven in dit bericht is puur vanwege het feit dat het vandaag zondag 12 juni is, en ik sinds afgelopen woensdag niets meer van me heb laten horen. Dat wil zeggen, ik heb daar niet echt de tijd voor gehad.
En feit is des te meer dat er een hoop gebeurd is.

Uit het niets verschenen er woensdag en donderdag wat Amerikaanse feestjes. De welbekende House Parties deden weer opdoemen en aan het einde van zo’n lange projectperiode was dat welverdiend.
Met name het ‘pimps and hos’-feestje heeft de nodige indrukken achtergelaten. De naam zegt het al: Guys dress up as pimps, girls as hos. Laat ik daar verder geen woorden aan vuil maken en zeggen dat jouw verbeelding op dit moment boekdelen kan spreken.
Plotseling leken de Amerikanen toch best wel feestjes te kunnen geven. Nagelaten het feit dat de muziek nog steeds bagger blijft.

Maar ja. Je kunt je voorstellen dat ik vrijdagochtend de grootste moeite bij elkaar moest rapen om na het feestje om 8:00 de bus naar Los Angeles fatsoenlijk te kunnen bemannen. Feitelijk had ik geen seconde slaap gehad. Ik heb dezelfde nacht namelijk mijn koffer nog in zijn geheel in staan pakken.
Maar goed wat doe je eraan? Je verlaat Flagstaff na drie weken nu definitief. Niets aan te doen. Het feest is voorbij, letterlijk en figuurlijk. En voor je staat een reis van een verwachte negen uur.
MP3-speler op en slapen maar…

L.A. The City of Angels.
Ik heb ze zelf alleen nog niet gezien. Wat een lelijke stad!
Laten we per slot van rekening dan ook nog in het meest afgelegen hotel van de stad liggen, midden tussen de Mexicanen. En even voor de duidelijkheid: Dat wil je dus niet hebben. Mexicanen zijn Amerika net zoiets als Polen, Antillianen en Marokkanen in Nederland. Zonder daar woorden aan vuil te maken en vooroordelen te bevestigen: Niet de place waar je nou graag ’s avonds alleen over straat gaat.
Nou hebben wij ook nog eens de pech dat we Las Vegas gezien hebben.
Pech? Ja pech. Las Vegas is een marketingstad met eindeloze mogelijkheden. Veel entertainment en leven op straat waar je het zou verwachten.
L.A. is een smerige stad met een high-class gehalte van tering Jantje. L.A. beschikt over een bijzondere strip met de meest idiote clubs en discotheken; natuurlijk voor de meeste celebs ‘the place to be’.
Laten we niet vergeten dat naast de pauperwijken ook gebieden als ‘Hollywood’ en ‘Beverly Hills’ tot deze stad behoren.

Natuurlijk gingen we bij aankomst richting Hollywood Boulevard en bekeken we "the walk of fame". Waarbij ik me direct voornam alleen een foto te gaan nemen wanneer ik de letters “I-C-A-M-J-L-N-S-A-C-H-E-K-O” in deze volgorde zou tegenkomen: Michael Jackson.
Het is bijzonder om te zien allemaal. En ik heb eerlijk gezegd de volgende dag ook een tour genomen door de beroemdste wijk van de wereld ‘Beverly Hills’. Zo heb ik bijvoorbeeld de huizen van Paris Hilton, Tom Cruise en David Schwimmer gezien.
Ook de shopping-gelegenheden zijn oneindig. En als je écht geld uit wilt geven, dan ga je toch gewoon naar "Rodeo Drive". Voor de mensen die de Achterhoek nooit zullen verlaten: Dat is dus de "PC Hooftstraat" van Amsterdam, alleen dan met hoofdletters en vermenigvuldigd tot de macht negen. En dat geldt dan weer voor zowel de mensen die er rond lopen als voor het geld wat er kunt besteden.

Ik praat er misschien nogal nonchalant over. En hoewel ik dat waarschijnlijk ook met opzet doe om duidelijk te maken dat Las Vegas nogal wat meer indruk achter liet dan het welbesproken L.A.; het draaide uiteindelijk de eerste avond in L.A. maar om een ding.
De afgelopen weken hebben we de helft van het Media & Entertainment Management gebeuren moeten missen. Zij bleven een oogje in het zeil houden in Breda. Maar ook voor hen is het "Amerika-tijdperk" aangebroken en vanaf volgende week zullen zij dan ook hetzelfde programma af gaan leggen als wat wij gedaan hebben.
Boeiende informatie allemaal, maar het belangrijkste was wel dat je oude bekenden, die tot nu toe alleen via pagina’s als deze op de hoogte gebracht werden, weer terug kon zien.
Tijd om te feesten dus.
Nou mooi niet. Had ik al verteld dat uitgaan in L.A. nog een stuk moeilijk gaat dan waar ik dan tot nu toe ook geweest ben?

Maar goed, veel roet zou het nou ook niet meer in het eten kunnen gooien. L.A. stelde al teleur, en minder leuk kon het er dus niet op worden.
We hadden zondag nog. De zondag die volledig invulling kreeg door een dagje pretparken.
"Universal Studios Hollywood" werd onveilig gemaakt door een aantal wispelturige M&EM’ers.
Het feit dat ik vier jaar geleden hetzelfde park in Orlando, Florida, al bezocht had deed niet veel veranderen aan het idee van de dag. Het zou zo ongeveer de laatste dag zijn voor velen van ons om even nog leuk rond te hangen. Na het Amerika-tijdperk staat er namelijk een zomervakantie te wachten met aansluitend een half jaar stage. Breek me alsjeblieft de bek niet open…
Het leek daarom vandaag ook een bijzondere toffe dag te worden. En dat had voor het eerst even niets te maken met het WK en het Nederlands elftal.

Laat Tom niet in zijn hempie staan!
Je zou het bijna vergeten, maar het WK 2006 te Duitsland is officieel van start gegaan dit weekend. Deed ik twee jaar geleden nog wedstrijdvoorspellingen, moet ik me dit jaar bezig houden met een boekwijzend verslag over het land met de onbegrensde mogelijkheden.
Maar er is natuurlijk een onderdeel wat moeilijk overschaduwd kan worden:
Nederland – Servië & Montenegro.
Afgezien van het feit dat het nogal moeilijk is om tegenwoordig, volgens officiële termen, tegen Servië & Montenegro te spelen, aangezien Montenegro sinds vorige week een zelfstandige staat is geworden, wisten ‘we’ zowaar een bijzondere prestatie neer te zetten voor deze nationale openingswedstrijd.
Ok, ik geef toe. Er waren nog een ontelbaar aantal fouten en Robben kán egoïstisch spelen; wie is Mark van Bommel ook alweer en hoe presteer je het ‘maar’ een goal te maken op zulke aanvallen en kansen? Ach, een feit is dat ‘we’ drie punten hebben en die tellen.

Maar wacht even… 15:00 in Nederland, wanneer je dat goed terug rekent is dat 6:00 in Amerika.
Ja jammer genoeg wel. Maar dat hoeft ons niet te weerhouden van een mooi partijtje voetbal. In de buurt van ons hotel (lees: 20 minuten taxiën), ligt een klein, afgelegen cafétje wat de mogelijkheid bood om voor Nederlandse fans in Amerika tóch mee te mogen genieten.
Om 5:00 stond ik daarom ook buiten met een anderhalf uurtje slaap achter mijn oogleden. Maar niet alleen en dat is het belangrijkste. Samen met een dertig man fans uit Breda gingen we, in oranje gekleed en al, op het Amerikaanse ESPN2 de Nederlandse helden een flinke partij aanmoediging cadeau geven.

Zei ik zojuist niet dat het WK voetbal een ‘moeilijk te overschaduwen onderdeel’ was? Met de nadruk op moeilijk. Want het gebeurde vanochtend zowaar toch wel.
Nog geen enkele celeb ben ik in Hollywood tegengekomen en plotseling staat daar in de deuropening van dat onbekende cafétje wat nota bene “Cocks And Bulls” heet, niemand minder dan: Tom Holkenborg, beter bekend als jawel: Junkie XL!
De Nederlandse wereld-DJ komt gewoon met down-to-earth studenten in een flut cafétje Nederlands voetbal kijken! Een van mijn grootste helden op het gebied van club- en dancemuziek staat gewoon ineens voor me! Natuurlijk stap ik er op af. ,,Hey Tom! Wie had ooit gedacht dat ík jóú hier zo naar binnen mocht zien lopen?” En vanaf dat moment was het wel duidelijk dat hij zelf ook gewoon down-to-earth was. Gewoon wat leuke woordjes wisselen: Niets mis mee.
En vanaf toen zaten we zo ongeveer naast elkaar de wedstrijd te bekijken.
Plotseling kwam een Amerikaan er ook bij zitten. Hij wilde graag het ‘voetbalwereldje’ beter leren kennen. Aangezien zijn vrienden Nederlanders waren. Hoe wist ik op dat moment dat dat de manager van Tom kon zijn?
We spraken over wat dingen en zo ook de studie die ik doe in Breda. Natuurlijk kon “Club: Deep Inside” op S-Live Radio ook niet ontbreken.
,,Well, than you should invite Tom on your show as well some time right?”.
Natuurlijk was ik van plan om Tom Holkenborg uit te nodigen en een keertje live in de show te krijgen. Maar wie had gedacht dat het voorgesteld zou worden?
De negentigste minuut arriveert. Mijn telefoon komt uit mijn broekzak en ik noteer een e-mailadres.

Een uurtje na de wedstrijd kon ik direct verder naar Universal Studios Hollywood. Junkie XL speelde uiteraard nog door mijn gedachten. De 1-0 overwinning van Nederland was een bijzonder aangelegen bijkomstigheid.
Maar het feit dat het vandaag zondag is, en dat daarbij morgen mijn vakantie begint zonder alle M&EM-leden, was waarschijnlijk hét nieuws van de dag.
Het is inmiddels ver over middernacht. De straten voor het hotel zijn nog langer niet stil.
Ik ga op gepaste manier afscheid nemen. En niet alleen van mijn klasgenootjes maar ook van jou.
Want zoals het er nu uit ziet, zal dit mijn laatste berichtje zijn vanuit Amerika. Wanneer ik terug ben in Nederland laat ik uiteraard direct weten waar je bijvoorbeeld de show kunt bekijken die we gemaakt hebben en natuurlijk een hoop foto's die gemaakt zijn.
Over mijn laatste dagen Amerika zul je dus nog even moeten wachten. Tot nu bedank ik je voor het lezen en tot blogs op Nederlandse bodem.

Labels: Media and Entertainment, Trips, Voetbal

Labels: Media and Entertainment, Trips

Het is weer maandag, dus morgen is het dinsdag. Aanstaande woensdag is het woensdag, de belangrijke opnamedag. Dan is het donderdag ‘ik-pak-m’n-koffer-dag’ en vrijdag vertrek ik naar de laatste halte in mijn schooltrip: Los Angeles. Met andere woorden: Het einde is nabij…

Dag 17, Tijd 20:35 U.S.A / 5:35 Nederland

Het is op zich best grappig dat ik nu uit mijn pc-speakers het nummer ‘Talkin’ in your sleep’ hoor van The Romantics. Dit nummer kreeg ik voor het eerst, ongelooflijk vaak, in Amerika te horen, een vier jaar geleden.
Best ironisch dus dat ik het nu weer op heb staan in Flagstaff. Maar laat ik hier eventjes niet te lang over door gaan.

De naam van de show is bekend: U.S. Wild life.
Bedacht door ondergetekende. Ik moet er wel bij zeggen dat deze titel de meeste kans heeft om aangenomen te worden. Of het echt de uiteindelijke showtitel gaat worden moet wellicht nog blijken. Het slaat in ieder geval op de vergelijking met dieren in hun natuurlijke omgeving. Wij filmen Amerikanen in hun natuurlijke omgeving en de levenstijl daarbij inbegrepen.
Best lachen vond ik zelf.

We hebben vandaag voor het eerst echte repetities gedaan over onze show. En ineens voel je de druk wel. Hier draait het uiteindelijk allemaal om.
Jammer genoeg betekent dat ook dat het einde van de schooltrip nabij is. Zoals ik al eerder zei: Time flies…

Maar ik ben niet de enige die daar zo over denkt en dat liet zich vandaag ook wel blijken. Er werd een barbecue georganiseerd voor alle mensen die van de NHTV aanwezig waren in Flagstaff. Zo had je toch nog even het idee dat je met z’n allen aan iets leuks bezig bent.


En nu ik er zo over nadenk ga ik niet veel meer tijd besteden aan dit berichtje. Ik kan wel gaan vertellen dat ik absoluut geen last heb van hooikoorts bijvoorbeeld en dat soort onzinnige dingen. Maar ik denk dat ik me nu liever even tussen de mensen ga mengen en het laatste weekje Flagstaff eens even uitbundig ga vieren.

Labels: Media and Entertainment, Trips

Ik maak er een gewoonte van de zaterdag ‘vrije dag’ over te slaan hier op internet. Ook dit keer was er gister niet zo bar veel te beleven. Vandaag daarentegen des te meer! Ik heb de Grand Canyon gezien… Maar wat betekent dat nog als je weet dat in Nederland feest gevierd kan worden vanwege een Europees kamioenschap!

Dag 16, Tijd 23:35 U.S.A / 8:35 Nederland

Het was gisteren ergens toch wel een memorabele dag hoor. Ik heb gewoon mijn eerste zelfstandige wasbeurst volbracht! Wat dacht je anders? Een maand weg zijn en het elke dag met schone kleren te kunnen doen..? Niet echt dus.
Maar ik ben geslaagd en dat is het voornaamste: Met vlag en wimpel wel te verstaan. Mijn onderbroekjes passen nog steeds en ik ben ‘vergeten’ die rode sok bij de witte was te stoppen!

Maar dat was dan ook wellicht wel het hoogtepunt van gisteravond hoor. Ik ben nog naar de film geweest: “The Break Up” met Jennifer Aniston en een paar vrienden van me. Na een kwartier voelde eentje zich alleen niet zo heel lekker meer en besloot naar huis te gaan. Aangezien de twee overgeblevenen vóór mij zaten werd ik zielig en alleen naast een gezellig Amerikaanse meisje achter gelaten. Wat voelde ik met mezelf mee…

Nee, het ging dit weekend eigenlijk maar om een ding: The Grand Canyon. Je weet wel. Dat is die mega vallei die plotseling in de landschappen van Amerika opdoemt. Op ruim twee kilometer hoogte kun je het natuurpark bezoeken en recht in de afgrond kijken.
Ergens ver weg zie je overblijfselen van de Colorado rivier die dwars door deze mega kloof heen stroomt.
Mensen, kinderen en Jezus Christus van Nazareth! Wat een diepte! Wat een hoogte! Wat een belevenis daar. Het eerste uur had ik niet echt in de gaten waar ik nou precies stond. Het had net zo goed een enorme deurposter kunnen zijn, of zo’n blue screen die ze nog wel eens na het achtuur journaal willen gebruiken bij het presenteren van het weer.
Het is immens groot en waanzinnig mooi om te zien. Ik ben blij dat ik er geweest ben en ik ben vooral ook blij dat ik kan zeggen dat ik er geweest ben. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik na een uurtje lopen en rijden toch wel het idee had dat die vallei er ook van verschillende hoeken, er wel een beetje hetzelfde uit blijft zien.

Op de weg terug naar Flagstaff kwam daar ineens het nieuws wat deze dag een beetje deed overschaduwen: NEDERLAND IS EUROPEES KAMPIOEN!!!
Het is niet te geloven. In 1988 was ik maarliefst twee jaartjes oud en kon ik alleen maar op een speen sabbelen toen de laatste beslissende goal in het net viel.

Labels: Media and Entertainment, Trips, Voetbal

Zo vertelde ik je nog over de dag dat ik er 24 uur over deed om in Amerika te komen. En zo zit ik er ineens twee weken. Nog een weekje met school toeven en een weekje door de U.S.A crossen. Dat was het dan. Dan mag ik weer naar huis. Dan al..!

Dag 14, Tijd 20:10 U.S.A. / 5:11 Nederland

Allereerst zal ik even de beloofde update geven wat betreft het ‘Huck Ventura: Pet detective”-incident.
Huck heeft na overleg zijn twaalf studiepunten in moeten leveren die te verdienen waren bij dit Amerika-tripje. Maar nu werden wij al erg steng aan de tand gevoeld de laatste tijd. Ik wil bij deze vast de tweede groep die Amerika gaat bezoeken waarschuwen:
Maar je borst maar vast nat want het lijkt er een beetje op dat de lijn nog strakker gehouden zal worden om dit soort gekkigheden te verkomen.
Het is maar een tip, kijk maar wat je ermee doet…

Eerlijk gezegd kan het me niet zo heel veel meer schelen. Veel belangrijker is ons tv-programma wat eraan zit te komen. A.s. woensdag zal het opgenomen worden en volgende week vrijdag 9 juni zal het uitgezonden worden. Zoals gezegd dus op "Chanel 4" in Flagstaff, via "Satellite TV" in Canada, Amerika en Mexico en via Internet. Het exacte internetadres weet ik nog niet te vertellen. Wat ik wel weet is dat het 'live' wordt uitgezonden om 18:00 Amerikaanse tijd. Wil jij dus meekijken vanuit je stulpje in ons kikkerlandje, dan kan dat, maar dan moet ik je wel vragen om van vrijdag op zaterdagnacht om 3:00 voor de computer te gaan zitten.

Ons belangrijkste deel zit er in ieder geval op. Na een totale werklast van een ruime 18 uur (gezien de opname en edit-tijd) is zojuist het itempje van vier minuten over fast-food afgerond. Heerlijk gevoel natuurlijk. En nu eens even kijken hoe dat in de show eruit zal gaan zien.

En dan besef je dat ineens toch best lang al met een onderdeel bezig bent. En ineens heb je dan ook in de gaten dat je alweer twee weken in Amerika verblijft. Er zijn dan 'nog' maar twee weekjes te gaan en je moet weer naar huis.
Ik moet eerlijk bekennen dat de tijd hier steeds sneller lijkt te gaan. Zo zat je om te beginnen in Amerika en daarna ineens in Las Vegas en nu zijn we zo maar twee weken verwijderd van de vertrekdatum. En ik moet je ook eerlijk zeggen: Ik heb nog helemaal geen zin om terug naar Nederland te keren. Het is hier veel te gezellig!
Maar ik heb gelukkig nog twee weken om in te vullen en het gezellig te houden. Maar het blijft wel een aparte gedachte dat we nu toch al op de helft zijn...

Morgen heb ik een dagje vrij. Nou ja, dagje vrij. Ik ga de tijd even gebruiken om een gepaste outfit te zoeken voor mijn anchor positie samen met mijn co-anchor Pim Derks.
Maar daar morgen meer over. Ik heb het eventjes gehad voor vandaag. Dus bij deze mag je het vandaag doen met een korter berichtje dan normaal.
Ook niet erg voor een keer, niet waar?

Labels: Media and Entertainment, Trips

Nou behoor ik tot sectie A. Sectie B en C kampen met hetzelfde probleem betreffende de anchor/reporter functies. Nou ja probleem… Die komen dus gewoon wél voor beide functies in aanmerking!
Ik hoop dat je het nog kan volgen, maar waar het op neer komt is dat ik me knap lullig voel. Maar goed, we hebben een topitem geschoten en dat maakt dan weer een hoop goed.

Wat ook een hele hoop goed maakt is natuurlijk het feit dat onze Nederlandse helden met een appel en een ei langs het matige Mexico wisten te komen. Ik moet bekennen dat ik de wedstrijd zelf helaas niet gezien heb, maar internet heb ik nog wel. Dus ik was al snel op de hoogte.
Maar heel eventjes lijkt Nederland iets eerder in die Oranje euforie te komen. 'Jong Oranje' heet de ziekte. Jong Oranje staat in de finale in Portugal! Wel een Europees Kampioenschap, maar dat maakt niets uit natuurlijk. De laatste beker dateert naar mijn weten nog steeds uit 1988.
Maar zou hier de regel van ‘een slechte generale brengt een goede voorstelling’ ook op gaan? Alleen dan in tegengestelde vorm? Stiekem is Jong Oranje natuurlijk een klein aanhangsel van het grote oranje. Dus stel je voor dat Jong Oranje de beker zou winnen en het Nederlands elftal in Duitsland er in de kwartfinale al uit zou gaan? Een scenario die ik nog niet zo gek vind hoor. Maar wat dan?
Ach als Jong Oranje maar geen tweede wordt. Want tweede worden is nog altijd erger dan derde worden. Als derde win je nog, maar als tweede verlies je altijd.
Dat heb ik vanavond ook wel meegemaakt.

Labels: Media and Entertainment, Trips, Voetbal