dat bedoel ik .com

Ik ben lichtelijk bekomen van de waanzin wat Las Vegas genoemd wordt. Ik ben back to basic. Terug naar de orde van de dag: Het Fast-food item mocht geschoten worden.
Maar ineens was daar het maffe verhaal dat iemand van onze opleiding gestolen zou hebben uit de book store van onze campus… ,,Hè?"

Dag 12, Tijd 22:37 U.S.A. / 7:37 Nederland

Gewoon weer om 7:00 op. Gewoon weer ontbijten en je melden in de studio. Nou ja gewoon. Ik had er nogal moeite mee. Ik moest me natuurlijk weerslapen en zonder dat ik m'n kop kon douchen of fatsoenlijk kon ontbijten stond ik de camera te bedienen tijdens een oefening in de studio.
Maar daar ging het vandaag niet echt om. Ons fast-food item zou geschoten worden. Eindelijk op zoek naar de ware Amerikaan, en zijn voedsel. Ben je ook niet zo benieuwd naar hoe die Amerikanen toch zo netjes hun gewicht op peil kunnen houden?

Any fries with that?
Met een expert from the field, en meester in filmen, John gingen we richting Route 66 waar verschillende fast-food ketens aan elkaar liggen.
Over de inhoud van het item ga ik nog even niet te veel zeggen. Daarvoor moet je de show maar gaan bekijken. Maar ik kan vertellen dat we een wereld item hebben geschoten. Er zijn dingen gebeurd die zó typisch Amerikaans zijn, en zó apart, dat het onmogelijk was om ze te scripten, maar bij ons gebeurde het vanzelf.
Onze leraren en begeleiders konden met trots ook toegeven dat dit veruit het beste item zou worden over de hele groep gezien. Wat een compliment krijg je dan!

Maar de moeilijkste taak komt nog: Het editen. Ofwel: Het in elkaar knippen en plakken van al het geschoten materiaal. Dat betekent eerst een selectie maken uit twee uur videotape en dat alles dan in een filmpje van maximaal vier minuten gooien. Ik ruik nachtwerk.

Ik rook vandaag ook onraad. En met mij waarschijnlijk nog een 61 aantal studenten van de NHTV. Rond het avondeten, na het schieten van het filmpje werd ineens bekend dat er gestolen zou zijn uit de book store bij ons op de campus.
In de book store kun je vanalles halen, van (uiteraard) boeken tot shirts, sleeves, petjes en schoolspullen.
Ok, big deal zou je zeggen… Maar al snel bleek het een Nederlander te zijn. En laten wij nou nét de grootste groep Nederlanders vertegenwoordigen. Laat de kans dan ook groot zijn dat die bewuste Nederlander dan ook van onze school vandaan zou komen… En ja hoor!
En dan wordt het ineens interessant. Wie, wat, waar?

Niemand minder dan onze Huck kon zichzelf niet bedwingen en had het zowaar in zijn hoofd gehaald een pet te jatten op gastgebied. Iemand waarvan je het op het eerste gezicht toch echt niet zou verwachten! Maar ja, dat zegt dus niets...
De NAU was daar in ieder geval niet blij mee. Daar was de schoolleiding niet blij mee. Daar was vooral de NHTV ook zeker niet blij mee.
Het slaat toch ook helemaal nergens op! Waarom zou in hemelsnaam een pet gaan jatten uit een boekwinkel. Met een waarde van een minimale $15,=?!?
,,Het ging om de kick, weet je!” waren de verontschuldigende woorden naar de medeleerlingen toe. Want we werden al aan een kort lijntje gehouden hier op de campus na het hele waarschuwingsconcert van de afgelopen week, en dan krijg je dit er ook nog bij.
,,Het is dan ook wel de grootste blunder van mijn leven”
Joh?

Uiteraard was hij bij het uitstappen van de winkel in zijn kraag gepakt en het stond daarbij ook allemaal netjes op de bewakingscamera... Geen professional dus.
Het is nog steeds heel moeilijk te begrijpen allemaal en wat voor sancties zullen volgen voor hem én voor de rest van de groep is nog niet bepaald duidelijk. Maar slim was deze zet niet.
Als je dan wilt gaan jatten, doe het dan buiten de NAU; zit een nachtje in een Amerikaanse politiecel, als je dat dan toch zo graag wilt en hou verder je kop.

Goed. Vergeven en vergeten. En mij interesseert het ook verder vrij weinig. Er wordt dan ook niet zo gek veel meer over gesproken. Maar het zal me niet verbazen, wanneer dit verhaal nog een staartje zou gaan krijgen...

(Pic: Naacp, NAU)

Labels: Humor, Media and Entertainment, Trips

Ja ja, mijn trouwe lezer, ik weet het, ik ben een dagje stil geweest… Ok, ok, je hebt gelijk, drie daagjes. Maar ik heb er alle redenen toe:
Op dit moment zit ik weer ‘thuis’ in Flagstaff. Ik heb een Amerikaanse House Party meegemaakt; ik heb een achtbaan in mijn hotel gehad; een wet t-shirt contest gezien en… Oh ja! Laten we niet vergeten dat ik bijna ben wezen bungy jumpen.

Dag 11, Tijd 23:41 U.S.A / 8:42 Nederland

De reden dat ik zaterdag niets van me liet horen was simpelweg omdat het nou niet een dag was om over naar huis te schrijven: Het was een vrije dag met een hoop windstoten en weinig gebeurtenissen.
Het was ieders taak om zijn/haar tas in te pakken en zich klaar te maken om de volgende ochtend vroeg op staan en richting de woestijnstad Las Vegas te verhuizen.
Maar na zo’n lamme dag heb je toch wel zin in een feestje.
En die kwam er gelukkig. Na uit eten te zijn geweest met wat vrienden werd ik spontaan gevraagd, door twee Nederlandse meisjes die beiden een jaar in Amerika studeren, mee te gaan naar een house party, wat gewoon staat voor huisfeestje.
Dus samen met wat vrienden van school werden we geëscorteerd naar een leuk studentenoptrekje. Helaas mocht het feestje maar tot een uurtje of 1:00 duren. De meeste mensen gingen erna nog op stap down-town, maar met mijn lieftallige 19 jaar, mag ik mezelf daar nog steeds niet vertonen.
Daarentegen… Ik had mijn koffer nog niet eens ingepakt!

Viva Las Vegas!
Ok, ik kwam dus thuis en het werd tijd mijn koffer in te pakken. Na nog wat gestoeid te hebben met internet en de Formule 1 race van Monaco die ik absoluut niet wilde missen ging mijn wekker rond 4:45 alweer. A). Omdat mijn tas nog steeds niet was ingepakt en B). de Formule 1 wedstrijd zou om 5:00 die ochtend beginnen. Helaas heb ik er niks meer van gezien.
Mijn tas had ik nog wel ingepakt en om 8:15 vertrok onze bus richting Nevada. Een staat waarin je op 19 jaar nog steeds niet mag gokken of drinken…
Na viereneenhalf uur rijden over de welbefaamde Route 66 (die overigens gewoon dwars door ons pittoreske Flagstaff heen waait) kwamen we aan in een immense stad midden in de woestijn. Een stad met lichtjes en de meeste waanzinnige gekkigheden. Drive-in wedding? Las Vegas heeft het. Rollercoasters? Las Vegas heeft het. Shopping malls? Waar niet? En casino’s..? Nou, daar moet je heel goed voor zoeken hoor!

We checkten in, in het Circus Circus hotel. Samen met Pim, Teun en Fabio deelde ik een kamer. En de tassen waren nog niet binnen of we móésten Las Vegas gaan bekijken. Je bent er ten slotte maar een paar dagen.
Alles is groot en achterlijk. Maar het meest viel nog op hoe smerig die stad wel niet is. Het deed me meteen denken aan Lloret de Mar waar ik in de zomer van 2004 en 2005 bivakkeerde.

Het is er ongelooflijk groot en je denkt alles op een loopafstand af te kunnen leggen. Natuurlijk, want een bestemming zie je in de verte al aankomen! ,,Zullen we ff naar de Venetian gaan?” Reken er maar op dat je dik een half uur onderweg bent.
Daar aangekomen heb je blaren op je voeten; een drijfnat shirt en een kilo seksblaadjes in je handen die op elke hoek van de straat uitgedeeld werden.
Maar het is geweldig! Alles wat je ziet en hoort is gewoon waar. Wat een wereldstad! En wat een maffe mensen. What happens in Vegas, stays in Vegas.

Maar het kan nog gekker: Die eerste avond besloten we wat feestjes op te zoeken. En die zijn er genoeg! Er zijn overal clubs en man wat een high-class. Het is niet voor niets zo dat Oprah Winfey er was en niet te vergeten Paris Hilton ook!
Maar ja, daar sta je dan, als 19-jarige…
Tot je met z’n allen een te gaaf straatfeest tegenkomt. Tussen twee hotels in. Een DJ in het midden en hitsige dansende vrouwen eromheen. Die overigens flink lief naar je willen lachen, zodra je er dollarbiljet in hun kousjes stopt.
Je zal het niet geloven, maar het is me zelfs gelukt om drank te scoren die avond! Nog maffer werd het toen er spontaan een wet t-shirt contest georganiseerd werd! Midden op straat. Hou op! En reken maar dat er inmiddels een man of 200 aanwezig waren hoor. Hadden wij even geluk dat het memorial weekend was. Een of andere wazige feestdag in Amerika.
We doken zelfs nog even daarna ongestoord een club binnen en ik zal je vertellen dat het erg prettig was om na zo’n “lange” tijd weer ff flink uit te mogen gaan. Hoewel je je als 19-jarige met een bietje in je hand, toch een beetje als een 15-jarige puber in een kroeg voelt hoor.

Goed, de volgende dag bestond uit nog meer rondlopen en nog meer spulletjes vasthouden en eventueel kopen. Zo hadden we bijvoorbeeld een compleet attractiepark IN ons hotel zitten. Het was zo’n beetje het enige hotel die familie georiënteerd was, dus ja, wat ben je dan zonder attractiepark?
Van “Spongebob the ride” tot wildwaterbanen en natuurlijk de Rollercoaster. Maar om even terug te komen op dat geld: Een ritje in die achtbaan kostte een ongelooflijke $7,=. En dan zat je gewoon in een perfecte kopie van de Python uit de Efteling!
Een ding is zeker aan Vegas: Dit soort grapjes laat het geld uit je broekzakken stromen. Ik heb in een weekend Vegas een memorabele $200,= uit weten te geven. En mag ik ter geruststelling dan zeggen dat ik het nog erg netjes heb gedaan!
Laten we niet vergeten dat ik pas 19 ben en niet mag gokken (hoewel ik het wel stiekem gepresteerd heb om $7,= in te zetten hoor. Kom op! Je bent in Vegas, dan móét je wel wat gokken, toch?)

En ineens was het vandaag, dinsdag. Het zat er alweer op. Een paar daagjes Vegas en ik heb nog niks gezien, zo lijkt het. Het is het grootste attractiepark wat er op de wereld bestaat. Van de prachtige dansende fonteinen aan ’s werelds bekendste en meest welvarende hotel/casino The Bellagio tot zwervers en oude omaatjes die je broodjes smeren bij the Sub-Way’s.

En daar staat je busje weer. Om 15:00 precies. Klaar om je weer mee terug te nemen naar Flagstaff. Ineens bedacht ik me waarom ik toch ook alweer niet meer ging bungy jumpen..? Oh ja! Ik had geen geld meer en ik kreeg niemand zo gek meer om mee te gaan. Mijn vrienden, meeste boven de 21, waren de avond ervoor nog even wezen chillen in een stripclub.
De bus vertrekt. Opnieuw viereneenhalf uur voor de boeg. Denk je. Flagstaff ligt op 3,5 km hoogte. Dat heb ik geloof ik wel eens verteld. En dat een bus die in de hitte die achter elkaar die afstand moet afleggen met zware lading dat niet haalt, is misschien nieuw. Een stuk of vijf keer is de motor ermee op gehouden en een behoorlijke 6,5 uur heeft het geduurd voordat ik mijn kamer opnieuw mocht inchecken.
Inmiddels zit ik met een pizza voor mijn neus weer te acclimatiseren. Morgen moet ik filmen en editen. En volgende week heb ik een show. En deze week moet ik mijn kleren nog wassen. Jong Oranje speelt nog ergens in de halve finale. En, wacht eens, Nederland tegen Mexico? Oh! En de huur van mijn kamer in Breda niet vergeten!

Maar wat doen die felgekleurde lichtjes aan de binnenkant van mijn ogen toch te hele tijd daaro?

P.s. Sorry voor dit ongelooflijk lange bericht.
P.s. 2. Ja je ziet het goed, we zitten daar in een limousine... Een Hummer streched ja!

Labels: Media and Entertainment, Trips

Labels: Media and Entertainment, Trips

Nou komt daar gelukkig vanaf dit weekend een einde aan:

Labels: Media and Entertainment, Trips

Vandaag ben ik terecht gekomen op een bouwterrein. Inclusief geel helmpje én groen reflecterend hesje stond ik mezelf te verdiepen in een gebouw in aanbouw aan de NAU.
Tot dat ik te horen kreeg dat ik maar vijf minuten de tijd had…

Dag 6, Tijd: 23:05 U.S.A / 8:07 Nederland

Ik drink hier als Afrikaanse woestijnrat die drie maanden lang zonder water heeft gezeten en de kans krijg met een rietje via de anus van een kameel enige vochtige druppels tot zich te nemen. En dan heb ik het niet over alcoholische vloeibaarheden, maar toch echt over water. En het is nodig hoor!
Het resulteert automatisch ook meteen in het feit dat je liters via je plasbuis naar buiten dient te werken. Zonder dat ik enige vorm van humor toepas: Zeven keer plassen op een dag waarvan je geen kleur meer kunt zien in de vloeitstof die je produceert!

Ook vanmorgen was het al raak met de waterfles: Ons itempje moest geschoten worden.
Het werd vandaag tijd om een klein onderwerpje te schieten in de posities die al aangenomen waren. Samen met teamgenoten Frieda, Mark de N. en Jahfed was het de bedoeling dat we materiaal voor 45 seconden in twee uur zouden filmen.
Het ‘McKay Village’, wat op dit moment nog in aanbouw is achter ons verblijf, werd het onderwerp. Met Mark achter de camera, Frieda als writer en Jahfed als producer, mocht ik mezelf even razend snel verdiepen in de betekenis achter dit project.
We kregen de tijd om even op het bouwterrein zelf te filmen. Met de tekst in mijn hoofd begon ik met volle moed aan mijn ingestudeerde zinnetjes; tot een projectleider kwam vertellen dat we maar vijf minuten de tijd kregen. De druk steeg, maar uiteraard liet dit team het er niet bij zitten en hebben we een leuke scoop geschoten.

Morgenochtend wordt het tijd om te editen (stukjes film in elkaar knippen en plakken).
Volgens onze professor Charlie Hicks (degene die post krijgt op naam van C. Hicks!!), moesten we vooral proberen om ‘in het verhaal te komen’: Touch the story!
Nou dat is wel gelukt geloof ik op dat bouwterrein met mijn mooie, ik-ben-bouwvakker-met-zichtbare-bilnaad-helm op.

Vanavond kregen we een guest lecture. Een bijzondere interessante eigenlijk. Want hoewel ik niet zo bar veel geïnteresseerd ben in de knopjes en cameraatjes van tv-producties, kregen we een gastspreker die wat kwam vertellen over SteadyCam. Een techniek van filmen waarmee je zonder schokken veel variërende beelden kunt maken terwijl je loopt of rent met je camera... Weet je, ik kan het wel uit gaan leggen, maar echt duidelijk wordt het niet denk ik.
Kijk gewoon maar op

Labels: Media and Entertainment, Trips

Wist je dat je kunt praten met je gezicht in plaats van met je mond alleen? Er schijnt een hele filosofie achter mimiek te liggen. En de openingszin zelf is vaak het belangrijkste (is dat niet altijd zo?). Ik mocht vandaag, net als alle andere klasgenoten, mezelf presenteren voor een studiocamera…

Dag 5, Tijd: 22:45 U.S.A. / 7:45 Nederland

Ik heb inmiddels een ritme aangenomen: Opstaan om 7:00… Wachten tot je kunt douchen… Douchen… Drop en chips eten… Met z’n allen ontbijten.
En vooral dat ontbijten is een verhaal apart. Alle stereotypen die je tot nu toe kende over Amerikanen en eten worden bij deze bevestigd: Smerig, goor, vies, vet en veel. Het is niet moeilijk om een lekker lichaam te krijgen hier.
Afgelopen weekend kreeg ik als ontbijt ei met vette spek en flensjes met stroop. En die trend leek zich door te zetten in het middag- en avondeten. Als ik er nu aan denk ga ik alweer over mijn nek.
Sinds afgelopen maandag is er gelukkig een nieuwe ‘dining hall’ geopend waar salade en corn flakes ook een begrip kunnen zijn. Eventjes kregen poriën weer vrije uitgang, maar ik ga ze weer te lijf!

Vanmiddag mocht ik mezelf even presenteren op camera. Gewoon een stukje lullen over wie ik ben, mijn familie, school, hobby’s en dat soort dingen… Alleen dan op een zo’n vrolijk mogelijke manier. Alsof ik de kijker ervan moet overtuigen dat ik erg blij ben en ik de kijker ook erg blij moet maken. Op een ‘America’s funniest home video’-manier moest mijn openingszin dan ook, inclusief brede lach en glinsterende ogen, beginnen met:
,,Hi there! My name is Ravinder Sampat, or Ra as you like it!”
Volgens Dale Hoskins, de professor op het gebied van announcing and writing deed ik een very good job. Ofwel: Lekker gedaan Ra.
Ik heb naderhand nog met hem gesproken over wat details en hoe ik dat normaal in Nederland doe bij S-Live enzo. Cultuurverschillen alom. Maar wel heel leuk om te doen allemaal. Hoewel het ook duidelijk is dat niet iedereen zo veel zin heeft in presenteren voor een camera.
Hoe dan ook. Voor ons stukje over NAU (Northen Arizona University) die we morgen gaan opnemen, mag ik gelukkig voor de camera staan en hoef ik me niet zorgen te maken over de white balance op de camera.

Over onze lieftallige universiteit gesproken. Ik voel me er nu zo nou bij betrokken dat ik een extreem vette sweater gekocht heb. ,,Ja Ra, nu is het net alsof je een universiteit gedaan hebt inderdaad… Wannabe!” Aah what the f*ck!

We sloten de dag af vandaag met een poker toernooi. Ik had al eerder verteld dat het nogal een hype aan het worden was en dus besloten de die-hards uit onze groep een toernooi te organiseren. Zestien mensen hebben zich ingeschreven en inclusief zonnebrillen en petjes werd het een bijzonder aparte avond. Met drie Dollar inleg begon ik aan een redelijke start.
Ach voor drie Dollar spelen is het nog leuk, toch?
Ik verloor alleen best snel en een re-buy volgde. In een pokerspel mag je maximaal één keer een re-buy doen wat inhoudt dat je voor hetzelfde bedrag nogmaals een keer mag proberen te spelen. Ok, zes Dollar. Mmm.
Na een dikke anderhalfuur en een hoop lol werd ik uiteindelijk 10e van de zestien en moest ik de tafel verlaten. Ik ben blijven kijken tot het eind en heb een meedogenloze finale meegemaakt.
Pokerliefhebbers zullen de volgende zin begrijpen… Anders mag je ‘em overslaan:
Pisey was chipleader voor minimaal twee-derde. Nils was zijn tegenstander. Na twee hands stond Nils ineens nét iets voor en Pisey besloot op de laatste hand all-in te gaan. Op de flop zou Nils winnen, op de turn stond Pisey weer voor maar met een Queen in een straight was het Nils die uiteindelijk won.
Bij elkaar geteld 38 Dollar. Toch lachen.

Wat mij betreft mogen er meer van dit soort dagen komen.

Labels: Media and Entertainment, Trips

Dan sta je op, net als iedere ochtend. Alleen begint vandaag de dag waarop je echt aan je project mag beginnen. Je gaat douchen. Trekt iets luchtigs aan, want ja, een graadje of 25 gaat het wel weer worden. Zonnebril op en vol goede moed kijk je dan uit het raam en je ziet:
Harde windstoten en geen straaltje zon.
Wacht even. Ben ik zojuist weer in ons kikkerlandje wakker geworden?

Dag 4, Tijd: 19:17 U.S.A. / 4:18 Nederland

Nadat ik gisteravond mijn berichtje had geschreven zijn we hier op de campus begonnen aan een nieuwe rage. Het blijkt zowaar te zijn dat iedereen plotseling in de ban is van het kaartspelletje Poker.
Twee dagen geleden heb ik een mooi pokerkistje op de kop weten te tikken, inclusief 200 fiches en twee pakken kaarten. Voor nog geen $10,=. Inmiddels heb ik al een man of tien het spelletje geleerd. Tel daar een man of 40 bij op die het spel ook al graag speelden en plotseling lijken we hier in Amerika een pokerdelegatie meegenomen te hebben. En denk nou niet dat ik de enige ben met pokerkoffer. Maar goed: Gezelligheid schept een band, niet waar?

Alhoewel ik van plan was redelijk op tijd te gaan slapen vanwege de eerste echte schooldag die vandaag zou aanbreken, werd daar een tijdelijke halt op gezet door mijn kamergenoot én half-Italiaan Fabio Petrillo.

Maar goed… Het werd hoe dan ook maandagochtend. Het echte werk kon beginnen. Maar ik moest daarvoor eerst iets aanschouwen wat in geen enkel reisboekje vermeld stond: Slecht weer!
Nou ja, slecht weer, voor Amerikaanse begrippen dan. Ik heb hooguit drie druppels regen gevoeld en ik weet dat ik niet mag klagen aangezien het er in Nederland een stuk erger aan toe blijkt te gaan, maar toch! Het was gewoon enorm koud. En daar had ik niet echt op gerekend. Ik heb voor het eerst de hele dag met een t-shirt en een vest gelopen, en mijn haar doen… Dat kon ik beter laten. Hoe het er ook uit zag, de Amerikaanse windstoten vonden dat er nog wel wat aan te sleutelen viel.

Maar goed. We hebben ontbeten en het feest kon beginnen: Vanaf nu van 9:00 tot 17:00, de aankomende weken, keihard werken.
Ik ben vandaag iets wijzer geworden over video editing en ik heb een complete studio van binnen kunnen bekijken. Wat ik daar op kan zeggen: Man wat een knopjes! Er staat gewoon midden op onze campus een complete tv-studio met alles erop en eraan, inclusief buiten op de parkeerplaats een reusachtige satellietschotel voor ontvangst in Mexico, Amerika én Canada, met een waarde van een dikke miljoen Dollar!!!
Uiteindelijk sloten we de dag af met wat woorden over hoe je jezelf vóór de camera dient te presenteren. Daarnaast hebben we ook nog wat dingen over het schrijven van nieuws-teksten behandeld.

Allemaal leuk en aardig, maar tot nu toe alleen nog maar theorie. Morgen mag ik wellicht mezelf presenteren voor de camera. En als het goed afloopt zie je mij misschien wel op de Amerikaanse televisies ons programma presenteren. Ik heb mensen horen fluisteren dat het bereik in deze omgeving alleen al zo’n 16 miljoen mensen was...

Labels: Media and Entertainment, Trips

Het leek er zowaar eventjes op alsof de rest van de dag gister niet veel nieuws meer kon bieden maar niets was minder waar. Ik heb mezelf zowaar op SixPack-achtige manieren samen met wat vrienden weten binnen te loodsen op een "High School Prom" (gala dus).

Dag 3, Tijd: 20:55 U.S.A / 5:57 Nederland

,,Er is hier ergens een gala” waren genoeg woorden voor Robert, Pim D., Martin, Mark H. en mezelf om eventjes snel de netste combinatie in kledij tevoorschijn te halen.
Aangezien je 21 jaar of ouder moet zijn om een leuk feestje te mogen bezoeken, kwam dit als een aangename gelegenheid om eens op z’n Amerikaans te feesten, zonder er ook maar iets mee te maken te hebben.
En jawel hoor! Aangekomen bij het gebouw, liepen we stilletjes, ongestoord en sneaky achter een groepje graduates aan. We lopen naar boven waar het feest is. Aangekomen in een aangeklede hal, met mensen strak in het pak, waren we live vertegenwoordigd bij de bekendmaking van “Prom Queen and King” en konden we zo maar leuk mee dansen met wat olijke dames zonder date.
De eerste cultuurschok kwam tot ons toen we in de gaten hadden dat de dames op muziek van 50 Cent, Usher of Shakira een heus orgasme beleven en dat uiten op de manier van dansen. Ik heb het in dit geval dan toch echt niet over het wel bekende muzikale orgasme.
Niet veel later, zeg na een uurtje of anderhalf, werden we vriendelijk verzocht het pand te verlaten nadat leraren en politie (state patrol) in de gaten kregen dat wij hier helemaal niet hoorden.
De vijf nuchtere Nederlanders wisten uiteraard van niets, maar een topavond kwam ten einde. Wel om 23:30 al, maar het was de moeite waard*.

Sedona
Zoals ik gisteren al vertelde zouden we vandaag naar Sedona gaan. Sedona? Ja, het schijnt een klein toeristisch stadje te zijn, midden tussen de bergen.
En man wat was dat mooi om te zien! Geen woord was gelogen van wat er was verteld. Midden in een ravijn op zo’n vier kilometer hoogte stroomt een beekje van smeltwater van ongeveer 13 graden. Welkom in Sedona. In een authentieke Amerikaanse schoolbus zijn we vervoerd naar dit aparte plekje.

Je kunt daar je handdoekje en spulletjes neerleggen alsof je net aan het strand arriveert. Vanochtend om 10:00 kwamen we daar aan en het was daar buiten al een graad of 26. Maar als je dan plotseling dat water voelt, geloof je automatisch dat je tenen er vanaf vriezen. Ongelooflijk koud!
Alsof je van een wildwaterbaan naar beneden glijdt, kun je door dit beekje heen stromen. Maar langer dan 10 minuten in dit water hou je praktisch gezien gewoon niet vol. Aan de andere kant, zodra je uit het water stapt, ben je weer droog voordat je je handdoekje hebt kunnen bereiken.
De zon staat pal boven op je en water en zonnebrandcrème zijn geen overbodige luxe. Wat zeg ik? Zonder ga je gewoon dood.
En geloof het of niet. Maar voor het eerst van mijn leven heb ik een Duits-rode rechter onderarm. Ik ben namelijk zo stom geweest mezelf niet in te smeren de eerste dag. Resulterende in een brandende arm. Nogal logisch met die wind door die valei, in Flagstaff. Maar het valt gelukkig nog mee, zeker als je dan de échte Duitse studenten ziet: Rood hoofd, rode armen, wit lichaam. Alsof ze vergeten zijn een t-shirt uit te trekken.

We zijn nog wat in de stad zelf wezen rondkijken en ik heb mijn eerste toeristische aankoop al gedaan: Een heuse "koijboijhoed". Laten we ze maar gewoon cowboys noemen.

Het oninteressantste van vandaag was misschien wel het geen wat we zojuist gehad hebben: Een hoorcollege over veiligheid en regels in Flagstaff en omgeving. En de programma’s voor de aankomende weken.
Vanaf morgen begint het dan echt: Iedere dag van 9:00 tot 17:00 naar hoorcolleges, om dat uiteindelijk toe te passen op ons Magazine. Naar ik vandaag trouwens hoorde dat het sowieso, bijzonder genoeg over heel de wereld wordt uitgezonden!!
In de eerste plaats op regionale TV, via de kabel op ‘Chanel 4’. Daarnaast nog op nationale televisie in Amerika via 'Satelite TV'. En voor de aanhang thuis: Óók nog via internet!!
Hoe en wat precies, dat laat ik allemaal nog wel weten.
Daarentegen ben ik niet de enige die écht gaat beginnen. Als ik het goed heb beginnen in Nederland ook de eindexamens weer. En daarom dan ook eventjes de succeswensen voor mijn lieftallige zusje in Boxtel.
,,En nee, dat is inderdaad niet die andere uit Rotterdam die zwanger is!”
Hé?!

* Aangezien dit bericht op internet geplaatst wordt zijn een aantal details nagelaten.

(Pics: Schramkoers)

Labels: Media and Entertainment, Trips

Het is met name een korte nacht geweest voor me. Sowieso heb ik een nacht gemist, en daarna werd het dan ook nog maar een nachtje met een uurtje of vier slaap. Niet erg, maar wel vermoeiend.
Het is hier ’s nachts trouwens prima slapen. We zitten op een hoogte van 3,2 kilometer in de bergen. Een altitude waarop in de winter prima geskied kan worden. Naast het feit dat de lucht hier ijler is en je minder goed merkt dat je dorst hebt, zijn de temperaturen best aangenaam. Er is geen airco in het gebouw aanwezig wat bijzonder genoeg ook echt niet nodig is. ’s Avonds hier slapen is echt prima te doen en overdag is het gewoon lekker (Ra-)warm.

Nadat ik gister mijn koffer had uitgepakt werd het tijd om mijn Oranje verzameling te inventariseren. Aan de muur komt een mega poster te hangen met tijden en schema’s van ‘onze jongens’ in Duitsland. Daarnaast natuurlijk de alom bekende ‘lucky underpants’ en nog een vlag en een sjaaltje om een oranjegevoel over te mogen brengen op het chauvinistische Amerikaanse volk.

Ik heb ze overigens nog niet zo veel gezien, die Amerikanen. Het schijnt hier nu ‘spring break’ te zijn, wat betekent dat de meeste studenten nu op vakantie zijn. Niet getreurd, over een weekje werd me beloofd dat het drukker zou worden.
Dat kreeg ik te horen tijdens een rondleiding met de groep door het pittoreske Flagstaff. Nou ja, de stad zelf hebben we niet gezien, maar wel het terrein van de campus waar we op verblijven: Northern Arizona University (NAU).
Het is op zich al een klein stadje en is van alles voorzien. Het hele gebied beslaat meer dan 2,5 kilometer met gebouwen, parkeerplaatsen, wegen noem maar op. Het heeft zo’n beetje alles wat een zelfrespecterend dorpje ook zou hebben. Van mega supermarkt “Target” tot de ‘dining hall’ waar we gratis en voor niks tussen bepaalde tijden kunnen ontbijten, lunchen en dineren.
Daarnaast heeft het ook nog een mega aantal sportvoorzieningen. Bekende Nederlandse sporters als onze zwemmers Pieter en Inge zijn hier al komen trainen vanwege de ijle lucht en de sportvoorzieningen.

Het klinkt alsof ik het opdreun vanuit een reisboekje, maar niets in minder waar. Tot nu toe ziet alles er tof uit. Wat er vanavond te doen staat is nog niet echt bekend. We hebben een dagje ‘vrij’. Even chillen dus. Morgen gaan we naar Sedona om wat ijskoud water te voelen. En dan begint maandag dan echt hét programma. Keihard werken, maar waarschijnlijk ook een hoop lol maken…

Labels: Media and Entertainment, Trips

Je mag dan wel een weblog hebben. Dan kun je ‘em net zo goed ook wel eens gaan gebruiken natuurlijk. Ik probeer dit een maandje dagelijks vol te houden en de belevenissen vanuit Amerika met de wereld te delen.

Dag 1, tijd: 01:35 U.S.A. / 10:35 Nederland

Officieel is het nu zaterdag 20 mei 2006, maar dat zou je niet zeggen als ik logisch denk en zeg dat ik vanmorgen nog om 8:16 de trein van Breda naar Schiphol nam.
Een vriendelijke uitzwaai gekregen van niemand minder dan F. en huppa, daar begon mijn reis van 24 uur naar het ‘beloofde land’.
,,24 uur ?!?!”
Ja alles bij elkaar heeft het me 24 uur gekost om op de plaats van bestemming te komen. En nu zit ik hier op m’n kamertje die ik nota bene moet delen met een halve Italiaan… Dat gaat lekker lopen met het WK dalijk.
De reis was best slopend als ik er nu zo over nadenk:

Breda 8:16
Shiphol Airport 9:45
Cincinatti 16:05 (6 uur tijdsverschil met Nederland)
Phoenix Arizona 19:25 (9 uur tijdsverschil met Nederland)
Flagstaff NAU 23:30 (nog steeds 9 uur verschil)

De eerste nacht is in aantocht en zodra ik hier ook een internetverbinding heb post ik het direct op internet. Tot die tijd lijkt het misschien even stil, maar dat zullen misschien een paar daagjes zijn.

In de aankomende maand mis ik wel twee groepswedstrijden van Oranje, maar maak ik wel de Grand Canyon mee, zie ik Las Vegas, mag ik weten hoe groot een king size pindakaaspot is en maak ik ook wat filmpjes voor school. Kortom: Komt goed!

Labels: Media and Entertainment, Trips

Hoe dan ook! De selectie is zondagochtend bekend gemaakt. Dé selectie wel te verstaan. En zoals trouwe lezers en lezeressen inmiddels in de gaten hebben gekregen: Naast die 16 miljoen bondscoaches die wij in Nederland vertegenwoordigen, spreek ik nog altijd de meeste onzin. Die titel wil ik graag verdedigen, maar uiteraard is dit 'Onzin met een vleugje waarheid'!

Labels: Voetbal