Achter de grijze wolken verdwijnt de zon. Guren tijden hebben aankomst gemaakt. De temperaturen blijven steken. Vloeibaar vloeistof doet zich dalen vanuit het grote onbekende.
Het lijkt godverdomme wel herfst!
Wat is er toch aan de hand? God, dat moest me even van het hart.
Nee, wacht, ik hoor je denken: ,,Ra, in hemels naam, waarom? Waarom heb je de afgelopen dagen gewoon zo goed als niets van je laten horen? Ra je weet toch dat een woord van jou en woord van zegen is?"
Ok, ok, misschien iets té voorbarig, maar het zou kunnen dat die woorden in exact genoemde volgorde bij jou in je hoofd neer 'dropten'.
-------------------------
VERKLARING-------------------------
,,Ik kan het uitleggen, echt waar, geef me een kans!". Goed. Nee ik was, om het cryptisch te omschrijven, even tijdelijk uitzonderlijk afzonderlijk. De vierde van juli was geloof ik het laatste moment waarop je een teken van normaal leven kon waarnemen. Het lot wilde zowaar dat na mijn enorm drukke schema met examenfeesten, ik moest lijden aan een hevige keelontsteking. Maar wie weet komt dat wel door een uitzonderlijk tripje wat ik maakte, de derde van juli. Een tripje...
-------------------------
THE TRIP-------------------------
3 juli, zaterdag 3 juli. Iedereen was in rouw. Het Nederlands elftal zou morgen geen finale spelen, daarentegen speelde het sterkere Portugal tegen de
underdog Griekenland. Maar dat is niet waar het allemaal om ging. Nee 3 juli, shit het leek wel mijn trouwdag. Zoals menig lezer[es] in de gaten zal hebben: Ik ben dus geslaagd... hoeRA!
Dat betekend dat je je oude vertrouwde school niet meer terug hoeft te zien, maar zeg dan wel even fatsoenlijk gedag. En aangezien we niet onder de Amerikaanse invloeden uit kunnen [God bless America], ging dat gepaard met een gala: "JRL gaat Gala 2004"
Na weken, nee, maanden voorbereiding was het dan eindelijk zo ver. Halsoverkop wissel je partner zo'n anderhalve maand van te voren. En dan de bekleding nog.
Met F. aan mijn rechter hand en een goed in elkaar gestoken entreeplan aan mijn linker besloot ik het gevaar aan te gaan.
Om precies 20:15 stopte een witte Lincoln limo van 8.20 meter. De deurbel ging. Daar stond een enorme witte kerel, gehezen in een zwart pak [mijn oom ssst! ;-)]. Met achter hem vier uitzonderlijk zwarte negers, uitgedost in half witte kledij. ,,You are safe. We will protect you".
Serieus die kerels kende ik niet, het waren bodyguards die ik gehuurd had. We werden zorgvuldig naar de limo geëscorteerd, om vervolgens stapvoets een rondje door Boxtel te toeren. De negers, die mochten lopen, naast de wagen, want wij zaten erin natuurlijk! En wij maar heerlijk genieten van alle aandacht, shit-dure champange en een dakraam!
Wat heeft dat dan in hemels naam te maken met je keelontsteking waar je iets eerder over begon? ,,Oh ja!'. Ja nou wie weet heb ik em daar wel opgelopen zeg maar. Het tochte opzich best wel vanuit zo'n raampje. Maar goed dat neem ik dan maar, want hoe heftig is het om al die koppies via mijn negers naar het dakraam te zien draaien? Hoe doet ie het toch? Niet zo moeilijk hoor, gewoon de goede contacten hebben maar ook vooral ruim denken. Want grenzen liggen opzich helemaal niet zo ver, niet zo ver als veel mensen denken dat ze liggen. Doe eens gek: Verleg ze eens!
Ach ja, als je het totale plaatje bekijkt viel het opzich nog best mee. Eigenlijk was het best teleurstellend. De bedoeling was namelijk dat er nog vier motoren aanwezig waren. Twee voor de limo en twee erachter. Die moesten vanuit Tilburg komen, maar vanwege het dreigende slechte weer [wat een mooie avond was het] konden die niet komen. Naast de corsage die F. kreeg en de rozenblaadjes die voor ons gestrooid werden, was het eigenlijk nog de bedoeling dat tijdens de entree een stroboscopisch lichtshow voor ons werd uitgevoerd, maar hoe laat je het ook proobeert te maken, echt donker genoeg wilde het daarvoor niet worden. Streep Omroep Brabant, Blue Tooth-verbindingen en een interview af en je kreeg ongeveer dat wat er dus over bleef. Al met al een geslaagde avond.
-------------------------
DE AFWEZIGHEID-------------------------
Maandag 5 juli begon het goed zeg maar. Ik kreeg koorts [nou ja eigenlijk verhoging] en een lekkere opgezette keel. Alsof mijn amandelen terug van weggeknipt waren. Des te heviger werd het dinsdag en tot overmaat van ramp besloot ik de dokter te bezoeken. Een aardige dokter die mij antibiotica voor schreef, zodoende kon ik niet zuipen op mijn eigen feest van de zaterdag erop!
Maar door de ziekte moest ik ook een etentje missen, en zo eigenwijs als ik ben, besloot ik toch de volgende dag de hele dag in Amsterdam rond te zwerven. Gelukkig weet ik wanneer ik naar mn lichaam moet luisteren
-------------------------
FEESTJE-------------------------
Zo langzamerhand werd het 10 juli. Tijd voor een feestje. Nogmaals: Ik ben dus geslaagd! En 13 juli zou ik mijn volwassenheid mogen vieren. Alweer hoeRA!
Reden genoeg voor een feestje toch? Ok, dan huren we de Becoloth en ga je gang maar. Tenminste dat waren eerder mijn woorden ten op zichte van mijn gasten, want ik mocht nog steeds niet drinken.
Kijk ze zat zijn, kijk mij nuchter zijn.

Maar ja maakt niet uit, het hoort er toch allemaal bij. En ik vond het een heel geslaagd feestje. Volgens mij met mij een hele hoop anderen ook, tenminste zo mocht ik dat vernemen. Tenzij het één groot complot is van jullie allemaal tegen mij alleen, en ik verdoem in de gedachtenis van mijn eigen naïfiteit! Maar dat lijkt me onwaarschijnlijk.
-------------------------
STAND VAN ZAKEN-------------------------
Ja goed hoe zit het nu? Afgelopen dinsdag, zo heb je kunnen lezen, begroette ik officieel mijn volwassen leeftijdsgrens. Met andere woorden, 13 juli werd ik 18. Inmiddels werk ik weer full-time bij Expert en verdoem ik tussen de zooi nutteloze cadeau's van afgelopen zaterdag. Maar dat laatste vind ik natuurlijk helemaal niet erg.
-------------------------
VERGIFFENIS-------------------------
Ik, als eerbiedwaardige schrijver van mijn weblog, vraag hierbij jou vergiffenis voor de langdurige afwezigheid op het gebied van mijn contacteerbaarheid [is dat wel een woord?]. Maar ik denk dat je daar weinig over te zeggen hebt, want uiteindelijk bepaal ik zelf wel wanneer ik iets achter laat en wanneer niet. Maar voorlopig ben je met dit stukje leesvoer weer even zoet, zo hoop ik.
Ik besluit dit betrekkelijk klein bericht met een waardevolle afluitende zin:
Geef me bier want ik mag weer!
Ajuus!
(Pics:
JRL)