Terwijl buiten uit die grijze wolkenmassa liters water naar beneden klettert, realiseer ik me dat ik nog maar een paar dagen in Sydney te slijten heb. Nog een paar dagen inderdaad, want ik vertrek nog steeds niet...

Is het echt Nederlands om te vragen hoe het weer is? Als ik terug kijk naar de tijd die ik inmiddels al in het, vooral zonnige, Sydney doorgebracht heb kom ik tot de conclusie dat wanneer ik bericht krijg uit Nederland, negen van de tien keer gevraagd wordt naar het weer.
Nou, om jullie humeur ook goed te stemmen: Het is vandaag zo'n dag dat je liever binnen blijft en in je pyjama een film gaat kijken terwijl je luistert naar hoe auto's over het natte wegdek voorbij crossen en ziet hoe de dakgoot van ellende overstroomt. De herfst is hier officieel begonnen.
Maar dat zegt nog niets over het weer 'normaal gesproken'. Normaal gesproken schijnt de zon hier namelijk, hele dagen lang; is het een graad of 30 overdag en heb je aan een flesje water niet genoeg. Maar vandaag dus niet, niet echt.

Het lijkt erop dat mijn afscheid van deze fantastische stad langzaam ingeluid wordt. De aankomende dagen lijken de weersverwachtingen namelijk niet te verbeteren. Iets wat best jammer is aangezien maandag 6 april, dit keer toch echt, mijn vliegtuig met bestemming Amsterdam staat te wachten.

Jawel, de kogel was al door de kerk en mijn vertrek stond al gepland, maar door stomweg te weinig beschikbare vluchten kan ik pas maandag 6 april vertrekken, en nu echt.
Tel daar een dagje tijdsverschil plus reistijd bij op en verwacht me dan dinsdag 7 april rond een uurtje of 9.30 op Schiphol. En zo zijn er dan ineens twee maanden voorbij, twee prachtige maanden weliswaar.

Afgelopen weekend heb ik weer twee van mijn eerder gestelde doestellingen volbracht. Allereerst heb ik Audrina Patridge gezien. Deze vol-Amerikaanse schoonheid uit de MTV-serie "The Hills" kwam op bezoek in Sydney, Westfield Bondi Junction, om de nieuwe dvd van de serie te promoten. Hoewel ze te dom is om te poepen of om een kat van een hond te onderscheiden, is ze bepaald niet onaardig om naar te kijken. Plus een.

Daarnaast ben ik ook de Blue Mountains gaan bekijken. De Blue Mountains is een natuurgebied in Sydney, hoewel, je moet ongeveer 2,5 uur reizen voordat je bent. Het doet je beseffen hoe groot Sydney en al haar buitenwijkjes eigenlijk is.
Na ruim 130 kilometer afgelegd te hebben per trein bereikte ik het natuurgebied en wat is dat de reis en de afstand de moeite waard!
De Blue Mountains dankt haar naam aan het feit dat de bergen inderdaad een blauwe gloed achterlaten, als gevolg van de eucalyptusolie van de zogenaamde 'gumtrees'. Op ongeveer 1200 meter boven zeeniveau en een goeie 65 kilometer verwijderd van de stadsgrenzen van Sydney bevind je je ineens tussen massa's rotsen en bijzondere uitzichten.
De drie gezusters, een natuurlijke opeenstapeling van enorme rotspartijen, spant hierbij wel de kroon. Daarnaast heb je ook de mogelijkheid het regenwoud te betreden. Voor het eerst in mijn leven heb ik als een echte survivorman met kapmes door de dichte begroeiing van een regenwoud gebanjerd. Ik heb wilde beesten gezien en echte watervallen. Een bijna onbeschrijflijk bijzondere ervaring.
Eenmaal de vallei afgeklommen en een paar uur verder besef je dat je nog een keer naar boven moet. Sportief als ik ben heb ik 's-werelds steilste trein genomen om weer boven te komen. En onderschat het woord 'steil' niet. Ongelooflijk, deze trein takelt met een helling van 52 graden passagiers binnen vijf minuten de enorme vallei op. Met een uitzicht op de afgrond heb je daarbij serieus het idee dat je ieder moment te pletter kan slaan. Geweldig.

En dan nog de laatse dagen:
Vrijdagavond ga ik naar een voorstelling van "The young Beethoven" in, natuurlijk, The Opera House. En aanstaande zondag ga ik een NRL-rugbywedstrijd bekijken.

Tot er tenslotte niets anders overblijft dan het onvermijdelijke. Met gepaste, nee vooral gemengde gevoelens, zal ik dan afscheid moeten nemen van mijn vrienden in Sydney en kan ik weer op weg naar Breda, waar mijn moeder, mijn lieve vriendin, mijn zusje, en mijn 'oude' vrienden natuurlijk op me wachten.

De dagen vliegen voorbij. Terwijl ik dat schrijf besef ik me dat tijdens het schrijven van dit bericht het nog niet gestopt is met regenen. Maar schijt aan, ik heb nog een paar dagen hier, dan maar in de regen. Dat kan voor mij de pret niet drukken. Want Sydney blijft een geweldige stad.

Tot volgende week, en nu echt.

Labels: Trips

Dit bericht is geschreven op dinsdag 31 maart 2009 om 08:19. Laat een reactie achter.