Ik heb Flagstaff inmiddels verlaten. De uitzendingen zijn geweest. De awards zijn uitgedeeld. De tweede groep heeft ook al ingecheckt. Mijn ‘echte’ vakantie staat op het punt van beginnen. En oh ja… Het wereld kampioenschap voetbal 2006 is officieel begonnen.
Dag 23, Tijd 23:51 U.S.A. / 8:53 Nederland
,,And for Section A: Fast-Food!” waren de woorden die toch de nodige blijk van waardering met zich mee lieten nemen voor het item dat we schoten. De awards voor beste show ging aan onze neus voorbij, maar als anchor heb ik afgelopen donderdagavond de complimenten nog wel gekregen. Een van de supervisors bleef er sinds deze week ook bij dat ik vanaf volgende week absoluut op CNN zou moeten presenteren.
Ach ja, idealen moet je hebben natuurijk.
Het feit dat ik jou vraag om scherp te blijven in dit bericht is puur vanwege het feit dat het vandaag zondag 12 juni is, en ik sinds afgelopen woensdag niets meer van me heb laten horen. Dat wil zeggen, ik heb daar niet echt de tijd voor gehad.
En feit is des te meer dat er een hoop gebeurd is.
Uit het niets verschenen er woensdag en donderdag wat Amerikaanse feestjes. De welbekende House Parties deden weer opdoemen en aan het einde van zo’n lange projectperiode was dat welverdiend.
Met name het ‘pimps and hos’-feestje heeft de nodige indrukken achtergelaten. De naam zegt het al: Guys dress up as pimps, girls as hos. Laat ik daar verder geen woorden aan vuil maken en zeggen dat jouw verbeelding op dit moment boekdelen kan spreken.
Plotseling leken de Amerikanen toch best wel feestjes te kunnen geven. Nagelaten het feit dat de muziek nog steeds bagger blijft.
Maar ja. Je kunt je voorstellen dat ik vrijdagochtend de grootste moeite bij elkaar moest rapen om na het feestje om 8:00 de bus naar Los Angeles fatsoenlijk te kunnen bemannen. Feitelijk had ik geen seconde slaap gehad. Ik heb dezelfde nacht namelijk mijn koffer nog in zijn geheel in staan pakken.
Maar goed wat doe je eraan? Je verlaat Flagstaff na drie weken nu definitief. Niets aan te doen. Het feest is voorbij, letterlijk en figuurlijk. En voor je staat een reis van een verwachte negen uur.
MP3-speler op en slapen maar…
L.A. The City of Angels.
Ik heb ze zelf alleen nog niet gezien. Wat een lelijke stad!
Laten we per slot van rekening dan ook nog in het meest afgelegen hotel van de stad liggen, midden tussen de Mexicanen. En even voor de duidelijkheid: Dat wil je dus niet hebben. Mexicanen zijn Amerika net zoiets als Polen, Antillianen en Marokkanen in Nederland. Zonder daar woorden aan vuil te maken en vooroordelen te bevestigen: Niet de place waar je nou graag ’s avonds alleen over straat gaat.
Nou hebben wij ook nog eens de pech dat we Las Vegas gezien hebben.
Pech? Ja pech. Las Vegas is een marketingstad met eindeloze mogelijkheden. Veel entertainment en leven op straat waar je het zou verwachten.
L.A. is een smerige stad met een high-class gehalte van tering Jantje. L.A. beschikt over een bijzondere strip met de meest idiote clubs en discotheken; natuurlijk voor de meeste celebs ‘the place to be’.
Laten we niet vergeten dat naast de pauperwijken ook gebieden als ‘Hollywood’ en ‘Beverly Hills’ tot deze stad behoren.
Natuurlijk gingen we bij aankomst richting Hollywood Boulevard en bekeken we "the walk of fame". Waarbij ik me direct voornam alleen een foto te gaan nemen wanneer ik de letters “I-C-A-M-J-L-N-S-A-C-H-E-K-O” in deze volgorde zou tegenkomen: Michael Jackson.
Het is bijzonder om te zien allemaal. En ik heb eerlijk gezegd de volgende dag ook een tour genomen door de beroemdste wijk van de wereld ‘Beverly Hills’. Zo heb ik bijvoorbeeld de huizen van Paris Hilton, Tom Cruise en David Schwimmer gezien.
Ook de shopping-gelegenheden zijn oneindig. En als je écht geld uit wilt geven, dan ga je toch gewoon naar "Rodeo Drive". Voor de mensen die de Achterhoek nooit zullen verlaten: Dat is dus de "PC Hooftstraat" van Amsterdam, alleen dan met hoofdletters en vermenigvuldigd tot de macht negen. En dat geldt dan weer voor zowel de mensen die er rond lopen als voor het geld wat er kunt besteden.
Ik praat er misschien nogal nonchalant over. En hoewel ik dat waarschijnlijk ook met opzet doe om duidelijk te maken dat Las Vegas nogal wat meer indruk achter liet dan het welbesproken L.A.; het draaide uiteindelijk de eerste avond in L.A. maar om een ding.
De afgelopen weken hebben we de helft van het Media & Entertainment Management gebeuren moeten missen. Zij bleven een oogje in het zeil houden in Breda. Maar ook voor hen is het "Amerika-tijdperk" aangebroken en vanaf volgende week zullen zij dan ook hetzelfde programma af gaan leggen als wat wij gedaan hebben.
Boeiende informatie allemaal, maar het belangrijkste was wel dat je oude bekenden, die tot nu toe alleen via pagina’s als deze op de hoogte gebracht werden, weer terug kon zien.
Tijd om te feesten dus.
Nou mooi niet. Had ik al verteld dat uitgaan in L.A. nog een stuk moeilijk gaat dan waar ik dan tot nu toe ook geweest ben?
Maar goed, veel roet zou het nou ook niet meer in het eten kunnen gooien. L.A. stelde al teleur, en minder leuk kon het er dus niet op worden.
We hadden zondag nog. De zondag die volledig invulling kreeg door een dagje pretparken.
"Universal Studios Hollywood" werd onveilig gemaakt door een aantal wispelturige M&EM’ers.
Het feit dat ik vier jaar geleden hetzelfde park in Orlando, Florida, al bezocht had deed niet veel veranderen aan het idee van de dag. Het zou zo ongeveer de laatste dag zijn voor velen van ons om even nog leuk rond te hangen. Na het Amerika-tijdperk staat er namelijk een zomervakantie te wachten met aansluitend een half jaar stage. Breek me alsjeblieft de bek niet open…
Het leek daarom vandaag ook een bijzondere toffe dag te worden. En dat had voor het eerst even niets te maken met het WK en het Nederlands elftal.
Laat Tom niet in zijn hempie staan!
Je zou het bijna vergeten, maar het WK 2006 te Duitsland is officieel van start gegaan dit weekend. Deed ik twee jaar geleden nog wedstrijdvoorspellingen, moet ik me dit jaar bezig houden met een boekwijzend verslag over het land met de onbegrensde mogelijkheden.
Maar er is natuurlijk een onderdeel wat moeilijk overschaduwd kan worden:
Nederland – Servië & Montenegro.
Afgezien van het feit dat het nogal moeilijk is om tegenwoordig, volgens officiële termen, tegen Servië & Montenegro te spelen, aangezien Montenegro sinds vorige week een zelfstandige staat is geworden, wisten ‘we’ zowaar een bijzondere prestatie neer te zetten voor deze nationale openingswedstrijd.
Ok, ik geef toe. Er waren nog een ontelbaar aantal fouten en Robben kán egoïstisch spelen; wie is Mark van Bommel ook alweer en hoe presteer je het ‘maar’ een goal te maken op zulke aanvallen en kansen? Ach, een feit is dat ‘we’ drie punten hebben en die tellen.
Maar wacht even… 15:00 in Nederland, wanneer je dat goed terug rekent is dat 6:00 in Amerika.
Ja jammer genoeg wel. Maar dat hoeft ons niet te weerhouden van een mooi partijtje voetbal. In de buurt van ons hotel (lees: 20 minuten taxiën), ligt een klein, afgelegen cafétje wat de mogelijkheid bood om voor Nederlandse fans in Amerika tóch mee te mogen genieten.
Om 5:00 stond ik daarom ook buiten met een anderhalf uurtje slaap achter mijn oogleden. Maar niet alleen en dat is het belangrijkste. Samen met een dertig man fans uit Breda gingen we, in oranje gekleed en al, op het Amerikaanse ESPN2 de Nederlandse helden een flinke partij aanmoediging cadeau geven.
Zei ik zojuist niet dat het WK voetbal een ‘moeilijk te overschaduwen onderdeel’ was? Met de nadruk op moeilijk. Want het gebeurde vanochtend zowaar toch wel.
Nog geen enkele celeb ben ik in Hollywood tegengekomen en plotseling staat daar in de deuropening van dat onbekende cafétje wat nota bene “Cocks And Bulls” heet, niemand minder dan: Tom Holkenborg, beter bekend als jawel: Junkie XL!
De Nederlandse wereld-DJ komt gewoon met down-to-earth studenten in een flut cafétje Nederlands voetbal kijken! Een van mijn grootste helden op het gebied van club- en dancemuziek staat gewoon ineens voor me! Natuurlijk stap ik er op af. ,,Hey Tom! Wie had ooit gedacht dat ík jóú hier zo naar binnen mocht zien lopen?” En vanaf dat moment was het wel duidelijk dat hij zelf ook gewoon down-to-earth was. Gewoon wat leuke woordjes wisselen: Niets mis mee.
En vanaf toen zaten we zo ongeveer naast elkaar de wedstrijd te bekijken.
Plotseling kwam een Amerikaan er ook bij zitten. Hij wilde graag het ‘voetbalwereldje’ beter leren kennen. Aangezien zijn vrienden Nederlanders waren. Hoe wist ik op dat moment dat dat de manager van Tom kon zijn?
We spraken over wat dingen en zo ook de studie die ik doe in Breda. Natuurlijk kon “Club: Deep Inside” op S-Live Radio ook niet ontbreken.
,,Well, than you should invite Tom on your show as well some time right?”.
Natuurlijk was ik van plan om Tom Holkenborg uit te nodigen en een keertje live in de show te krijgen. Maar wie had gedacht dat het voorgesteld zou worden?
De negentigste minuut arriveert. Mijn telefoon komt uit mijn broekzak en ik noteer een e-mailadres.
Een uurtje na de wedstrijd kon ik direct verder naar Universal Studios Hollywood. Junkie XL speelde uiteraard nog door mijn gedachten. De 1-0 overwinning van Nederland was een bijzonder aangelegen bijkomstigheid.
Maar het feit dat het vandaag zondag is, en dat daarbij morgen mijn vakantie begint zonder alle M&EM-leden, was waarschijnlijk hét nieuws van de dag.
Het is inmiddels ver over middernacht. De straten voor het hotel zijn nog langer niet stil.
Ik ga op gepaste manier afscheid nemen. En niet alleen van mijn klasgenootjes maar ook van jou.
Want zoals het er nu uit ziet, zal dit mijn laatste berichtje zijn vanuit Amerika. Wanneer ik terug ben in Nederland laat ik uiteraard direct weten waar je bijvoorbeeld de show kunt bekijken die we gemaakt hebben en natuurlijk een hoop foto's die gemaakt zijn.
Over mijn laatste dagen Amerika zul je dus nog even moeten wachten. Tot nu bedank ik je voor het lezen en tot blogs op Nederlandse bodem.(Pic: Woods on the web, ResidentAdvisor)Labels: Media and Entertainment, Trips, Voetbal
Dit bericht is geschreven
op zondag 11 juni 2006 om 23:51.
Laat een reactie achter.
