De bovenstaande tijd was het moment waarop ik weer voet mocht zetten op Nederlandse bodem. De trip was, inclusief het San Francisco avontuur, nu toch echt ten einde.
Zoek de €uro’s maar weer op en vergeet vooral die hamburger bij het ontbijt. We zijn in het land aangekomen wat met name oranje kleurt en een tweede cola als nieuwe bestelling beschouwt…
Put your hands up for San Francisco
Wat een megastad. Wat een wereldstad. Wat een belevenis.
Ik liet in het vorige bericht al merken dat ik nogal onder de indruk was van deze stad. Maar na de afgelopen dagen weet ik zeker dat er geen stad is, in Amerika aangedaan, die aan deze stad kan tippen.
Het overtreft tot nu toe alles.
Hoge gebouwen gezien? Hier zijn ze hoger.
Veel mensen gezien? Hier lopen er meer.
Maffe locaties gezien? Dit is nog idioter.
Veel toeristen gezien? In het kwadraat!
Dit is absoluut een stad om aan te raden en om af te strepen. Maar voor mij ook eentje om absoluut naar terug te keren.
Na zondag een rondritje door de stad zelf gemaakt te hebben en onder andere wat visserwijkjes bezocht te hebben gingen we zondag op de bonnefooi de meest bekende gevangenis van de wereld, na de Bijlmer bajes, bezoeken: Alcatraz (ook wel het huis van Al Capone genoemd).
Een gevangenis gelokaliseerd in het meer (een verlengde van de grote oceaan) in San Fransisco. Het was de meest zwaar bewaakte gevangenis van wereld en ontsnappen was onmogelijk. Hoewel legendes (en feiten overigens) vertellen dat op een gure avond drie gedetineerden wisten te ontsnappen. Of ze de kust van San Francisco gehaald hebben is nog de vraag. Niemand heeft ze ooit nog gezien.
Alcatraz is een van de grootste toeristische attracties van San Francisco. Om het half uur vertrekt een veerpond met opnieuw twee- tot driehonderd belangstellenden. Uiteraard wordt de gevangenis al tijden niet meer gebruikt. Al een jaar of 30 wellicht niet meer, puur vanwege het feit dat het onderhoud te veel geld koste.
Het is best luguber om te zien hoe de gevangenen in krappe celletjes dienden te overleven. Hetzelfde geldt wanneer je door de bewakingshallen loopt. Ergens in de verte doemt een kleine lichtbundel op die vraagt om bezichtiging. Pas als je je hoofd tegen het rechthoekige raampje drukt begrijp je de weerstand. Om je heen bevind je je tussen kale, kille muren. Het raampje van 30x20 cm, afgeweerd met spijlen laat een levendig San Francisco zien met in de verte de Golden Gate brug. Dit was voor de gevangen de enige associatie met de buitenwereld, of ‘het vrije leven’ zoals ze het zelf liever noemden.
Al met al een vrij indrukwekkende belevenis. Maar bovenal erg toeristisch.
Wanneer je dan weer naar buiten stapt en je merkt dat de zon onder dreigt te gaan heb je in de gaten dat de laatste dag er bijna op zit.
Bijna inderdaad. Want natuurlijk moest er nog geshopt worden. En een laatste hapje eten werd gehaald in een wat luxer restaurant dan, ik noem maar wat, Kentucky Fried Chicken.
We liepen daarna dan ook, met z’n vieren, voor de verandering een keer naar huis. Lopen in plaats van rijden met die trouwe heilige koe, die eerder die dag werd ingeleverd.
Alles wees erop dat vier reislustige Nederlanders klaar waren om het thuisfront weer op te zoeken.
De laatste nacht vroeg nog om wat bier, het drankje wat gemist werd. Maar het ging vooral om het inpakken van de koffer.
Na twee uur slaap ging daar de wekker weer om 5:00:
Taxi naar San Francisco Airport 5:45
Atlanta Airport 17:30 (3 uur tijdsverschil met SF)
Schiphol Airport 8:45 (9 uur tijdsverschil met SF)
Boxtel 11:00 (nog steeds 9 uur verschil met SF)
En als je dan inderdaad goed rekent merk je dat de terugreis vier uur korter heeft geduurd dan de heenreis. Waar we eerst nog 24 uur dienden te reizen, was ditmaal 20 uur voldoende. Maar twintig uur.
De meeste mensen hebben een hekel aan reizen. Dat is bij mij de minste zorg.
De heenreis laat me altijd verheugen op mijn bestemming. En de terugreis bezaait me met heimwee naar de plek waarvan ik vertrok. En heimwee heb ik, zoals gezegd nooit. Alleen naar de plek waar ik dan tijdelijk verbleven ben.
Maar als ik eerlijk ben, zitten er toch voordelen aan ‘weer thuis zijn’. Voor mijn ontvangst bijvoorbeeld, stond daar mijn uitzwaai- en ‘welkom-terug’-vriendinnetje, F. En toen ik thuis was waren ‘ze’ toch ook wel weer blij om mij te zien.
Ik blijf me alleen nog steeds afvragen waarom die dag toch zo lang duurt en waar mijn hamburgertent op de hoek van de straat toch is? Hetzelfde geldt voor het rijgedrag van de Nederlanders vergeleken met die van de Amerikanen. En niet te vergeten, de 83 tv-zenders op mijn televisie.
Ik mis het allemaal. Ik mis de mensen, de omgeving en de belevenissen. Maar gelukkig zijn er nog Nederlanders die normaal kunnen doen en zich pas gedragen als apen wanneer Dirk Kuyt er een in het net ramt.
Pim, Teun en Laura, bedankt voor de laatste paar dagen ongein en metgezelschap. Het was onwijs kicken. Maar natuurlijk ook in Flagstaff. Voor die weken moet ik dan in het speciaal ook mijn kamergenootje Fabio bedanken.
Het zit er nu echt op. Wat Amerika betreft. Jou bedanken voor het lezen doe ik niet meer. Dat heb ik inmiddels wel duidelijk gemaakt de afgelopen dagen.
Ik schrijf lekker door en ik hoop dat je lekker blijft meelezen.
Maar nu ga ik even lekker genieten van mijn jet-lag.
See you later, byeLabels: Media and Entertainment, Trips
Dit bericht is geschreven
op woensdag 21 juni 2006 om 20:45.
Laat een reactie achter.
