Wist je dat je kunt praten met je gezicht in plaats van met je mond alleen? Er schijnt een hele filosofie achter mimiek te liggen. En de openingszin zelf is vaak het belangrijkste (is dat niet altijd zo?). Ik mocht vandaag, net als alle andere klasgenoten, mezelf presenteren voor een studiocamera…
Dag 5, Tijd: 22:45 U.S.A. / 7:45 Nederland
Ik heb inmiddels een ritme aangenomen: Opstaan om 7:00… Wachten tot je kunt douchen… Douchen… Drop en chips eten… Met z’n allen ontbijten.
En vooral dat ontbijten is een verhaal apart. Alle stereotypen die je tot nu toe kende over Amerikanen en eten worden bij deze bevestigd: Smerig, goor, vies, vet en veel. Het is niet moeilijk om een lekker lichaam te krijgen hier.
Afgelopen weekend kreeg ik als ontbijt ei met vette spek en flensjes met stroop. En die trend leek zich door te zetten in het middag- en avondeten. Als ik er nu aan denk ga ik alweer over mijn nek.
Sinds afgelopen maandag is er gelukkig een nieuwe ‘dining hall’ geopend waar salade en corn flakes ook een begrip kunnen zijn. Eventjes kregen poriën weer vrije uitgang, maar ik ga ze weer te lijf!
Vanmiddag mocht ik mezelf even presenteren op camera. Gewoon een stukje lullen over wie ik ben, mijn familie, school, hobby’s en dat soort dingen… Alleen dan op een zo’n vrolijk mogelijke manier. Alsof ik de kijker ervan moet overtuigen dat ik erg blij ben en ik de kijker ook erg blij moet maken. Op een ‘America’s funniest home video’-manier moest mijn openingszin dan ook, inclusief brede lach en glinsterende ogen, beginnen met:
,,Hi there! My name is Ravinder Sampat, or Ra as you like it!”
Volgens Dale Hoskins, de professor op het gebied van announcing and writing deed ik een very good job. Ofwel: Lekker gedaan Ra.
Ik heb naderhand nog met hem gesproken over wat details en hoe ik dat normaal in Nederland doe bij S-Live enzo. Cultuurverschillen alom. Maar wel heel leuk om te doen allemaal. Hoewel het ook duidelijk is dat niet iedereen zo veel zin heeft in presenteren voor een camera.
Hoe dan ook. Voor ons stukje over NAU (Northen Arizona University) die we morgen gaan opnemen, mag ik gelukkig voor de camera staan en hoef ik me niet zorgen te maken over de white balance op de camera.
Over onze lieftallige universiteit gesproken. Ik voel me er nu zo nou bij betrokken dat ik een extreem vette sweater gekocht heb. ,,Ja Ra, nu is het net alsof je een universiteit gedaan hebt inderdaad… Wannabe!” Aah what the f*ck!
We sloten de dag af vandaag met een poker toernooi. Ik had al eerder verteld dat het nogal een hype aan het worden was en dus besloten de die-hards uit onze groep een toernooi te organiseren. Zestien mensen hebben zich ingeschreven en inclusief zonnebrillen en petjes werd het een bijzonder aparte avond. Met drie Dollar inleg begon ik aan een redelijke start.
Ach voor drie Dollar spelen is het nog leuk, toch?
Ik verloor alleen best snel en een re-buy volgde. In een pokerspel mag je maximaal één keer een re-buy doen wat inhoudt dat je voor hetzelfde bedrag nogmaals een keer mag proberen te spelen. Ok, zes Dollar. Mmm.
Na een dikke anderhalfuur en een hoop lol werd ik uiteindelijk 10e van de zestien en moest ik de tafel verlaten. Ik ben blijven kijken tot het eind en heb een meedogenloze finale meegemaakt.
Pokerliefhebbers zullen de volgende zin begrijpen… Anders mag je ‘em overslaan:
Pisey was chipleader voor minimaal twee-derde. Nils was zijn tegenstander. Na twee hands stond Nils ineens nét iets voor en Pisey besloot op de laatste hand all-in te gaan. Op de flop zou Nils winnen, op de turn stond Pisey weer voor maar met een Queen in een straight was het Nils die uiteindelijk won.
Bij elkaar geteld 38 Dollar. Toch lachen.
Wat mij betreft mogen er meer van dit soort dagen komen. (Pic 2: Clips)Labels: Media and Entertainment, Trips
Dit bericht is geschreven
op dinsdag 23 mei 2006 om 22:45.
Laat een reactie achter.
