Dan sta je op, net als iedere ochtend. Alleen begint vandaag de dag waarop je echt aan je project mag beginnen. Je gaat douchen. Trekt iets luchtigs aan, want ja, een graadje of 25 gaat het wel weer worden. Zonnebril op en vol goede moed kijk je dan uit het raam en je ziet:
Harde windstoten en geen straaltje zon.
Wacht even. Ben ik zojuist weer in ons kikkerlandje wakker geworden?
Dag 4, Tijd: 19:17 U.S.A. / 4:18 Nederland
Nadat ik gisteravond mijn berichtje had geschreven zijn we hier op de campus begonnen aan een nieuwe rage. Het blijkt zowaar te zijn dat iedereen plotseling in de ban is van het kaartspelletje Poker.
Twee dagen geleden heb ik een mooi pokerkistje op de kop weten te tikken, inclusief 200 fiches en twee pakken kaarten. Voor nog geen $10,=. Inmiddels heb ik al een man of tien het spelletje geleerd. Tel daar een man of 40 bij op die het spel ook al graag speelden en plotseling lijken we hier in Amerika een pokerdelegatie meegenomen te hebben. En denk nou niet dat ik de enige ben met pokerkoffer. Maar goed: Gezelligheid schept een band, niet waar?
Alhoewel ik van plan was redelijk op tijd te gaan slapen vanwege de eerste echte schooldag die vandaag zou aanbreken, werd daar een tijdelijke halt op gezet door mijn kamergenoot én half-Italiaan Fabio Petrillo.
Maar goed… Het werd hoe dan ook maandagochtend. Het echte werk kon beginnen. Maar ik moest daarvoor eerst iets aanschouwen wat in geen enkel reisboekje vermeld stond: Slecht weer!
Nou ja, slecht weer, voor Amerikaanse begrippen dan. Ik heb hooguit drie druppels regen gevoeld en ik weet dat ik niet mag klagen aangezien het er in Nederland een stuk erger aan toe blijkt te gaan, maar toch! Het was gewoon enorm koud. En daar had ik niet echt op gerekend. Ik heb voor het eerst de hele dag met een t-shirt en een vest gelopen, en mijn haar doen… Dat kon ik beter laten. Hoe het er ook uit zag, de Amerikaanse windstoten vonden dat er nog wel wat aan te sleutelen viel.
Maar goed. We hebben ontbeten en het feest kon beginnen: Vanaf nu van 9:00 tot 17:00, de aankomende weken, keihard werken.
Ik ben vandaag iets wijzer geworden over video editing en ik heb een complete studio van binnen kunnen bekijken. Wat ik daar op kan zeggen: Man wat een knopjes! Er staat gewoon midden op onze campus een complete tv-studio met alles erop en eraan, inclusief buiten op de parkeerplaats een reusachtige satellietschotel voor ontvangst in Mexico, Amerika én Canada, met een waarde van een dikke miljoen Dollar!!!
Uiteindelijk sloten we de dag af met wat woorden over hoe je jezelf vóór de camera dient te presenteren. Daarnaast hebben we ook nog wat dingen over het schrijven van nieuws-teksten behandeld.
Allemaal leuk en aardig, maar tot nu toe alleen nog maar theorie. Morgen mag ik wellicht mezelf presenteren voor de camera. En als het goed afloopt zie je mij misschien wel op de Amerikaanse televisies ons programma presenteren. Ik heb mensen horen fluisteren dat het bereik in deze omgeving alleen al zo’n 16 miljoen mensen was... (Pic: Poker)Labels: Media and Entertainment, Trips
Dit bericht is geschreven
op maandag 22 mei 2006 om 19:17.
Laat een reactie achter.
