Zoals beloofd zou ik nog een aantal woorden reppen over de tragische natuurramp die plaatsvond een halve week geleden.
Normaal hou ik er niet van om hier, op een weblog te praten over feiten die geteisterd worden door de pers. Maar zoiets trekt ieders aandacht wel.
Tweede Kerstdag vond er een aardverschuiving plaats, midden op zee, wat daarme een verschuiving van liters water veroorzaakte. Zou je op zee dobberen, vlak bij het epicentrum, of gewoon ver van de kust vandaan, dan zou je niets meer merken dan een golfje van een paar centimeters hoog. Aan de kust trekt het water meters ver terug vlak voordat de golf aan zou komen. Het kleine golfje wat steeds ondieper water bereikt, behaalt hoogtes die inmiddels meters tellen.
Niemand aan de kust die dan nog het gevaar tegemoet ziet. Totdat de golf té dicht bij is om er nog van te kunnen vluchten.
Duizenden mensen zijn omgekomen aan de krachten der natuur. En de teller stijgt nog steeds. Nog meer mensen zijn vermist, of hebben dierbare familieleden verloren.
Ik hoef niets meer te zeggen, want iedereen is inmiddels bekend met wat er voorgevallen is. Eerlijk gezegd lijkt het inmiddels alsof je er mee doodgegooid wordt.
Het is verschrikkelijk, ik geef het toe, maar waarom dan meteen ieders meelevendheid? En de noodgedwongen acties van bekende Nederlanders?
Natuurlijk moet er veel geld binnen komen om de mensen daar te helpen en hun leven weer op te bouwen. We weten het, maar moet het zo massaal aangekaart worden?
6 januari van het aankomende jaar alweer, wordt een georganiseerde inzameldag georganiseerd met samenwerking van commerciële en publieke zenders. Opmerkelijk dat leed tot verzoening lijdt.
Het is dat ik erg moe ben op dit moment, en stilletjes aan al genoeg leed heb gezien uit die streek, maar ik wilde toch nog wat hierover laten horen.
Bij deze,
Nu ik nog

(Pic: RTLnieuws)

Dit bericht is geschreven op donderdag 30 december 2004 om 23:14. Laat een reactie achter.